Το Βάρος της Λάμψης

Κοιτάζω τον ήλιο

και οι κόρες μου γίνονται στενές πύλες,

φρουροί μπροστά σε χρυσή πλημμύρα.

Το φως στάζει πυρωμένο μέλι

πάνω στον αμφιβληστροειδή,

ενώ οι σκέψεις κινδύνου

τρέμουν μέσα στο κρανίο-

μικρό πουλί παγιδευμένο

σε καμπάνα φωτιάς.

Η λάμψη επιμένει,

χαράζει σύμβολα από λευκό πυρ

στο εσωτερικό του σκοταδιού,

και τα δάκρυα κυλούν

ως υγρές υπογραφές της έντασης.

Κλείνω τα μάτια,

αφήνοντας σκιές και εκρήξεις να χορέψουν

πίσω από το κόκκινο πέπλο.

Ο κόσμος επιστρέφει αργά.

Το περίγραμμα είναι πιο καθαρό.

Τελικά είμαι ευγνώμων

που τα μάτια μου έμαθαν

το βάρος της λάμψης.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σιωπή και τάξη

Προχωρά εκείνος

με τη φωτιά στα χέρια,

γέννηση αφήνει στο πέρασμά του

καμία στάλα παρελθόν δεν τον αγγίζει.


Η τόλμη

ένα βήμα πριν απ’ τον χρόνο,

το χώμα δεν αντιστέκεται

και ο φόβος,

αν υπάρχει, δεν προλαβαίνει να μιλήσει.


Οι άλλοι παραμένουν καθισμένοι,

μετρούν τους παλμούς τους

μην τύχει και χαλάσει η αταξία τους.


Λένε πως είναι σοφοί

επειδή δεν πληγώθηκαν.

Κι οι πολλοί πιστεύουν

πως η γαλήνη είναι αρετή.


Δεν ακούν τους ρυθμούς

που πάλλονται στο αίμα του αγώνα,

δεν βλέπουν τη λάμψη

εκείνων που διάλεξαν το πέρασμα.


Όλος ο κόσμος

ένας πύργος από στάχτη,

εκτός απ’ αυτούς

που έγιναν φλόγα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το πνεύμα της Αλήθειας

- Σου φέρνω ένα δώρο. Το κράτησα μακριά απ’ όλους. Δεν ζητώ ανταμοιβή. Θέλω μόνο να μάθω αν είσαι εδώ.

- Δεν βρίσκομαι πουθενά. Δεν με χωρά μορφή, ούτε φωνή. Αν προσπαθήσεις να με κατονομάσεις, ψέμα θα δημιουργήσεις.

- Κι όμως, όλοι μιλούν στο όνομά σου. Σε κηρύττουν, σε διδάσκουν, σε ακολουθούν, υπηρετώντας σε με βεβαιότητα.

- Κι όμως, δεν με γνώρισαν ποτέ. Μονάχα τον φόβο τους έντυσαν με το όνομά μου.

- Άρα, δεν υπάρχεις;

- Υπάρχω μόνο όσο αμφισβητούμαι. Όταν με θεωρούν βέβαιη, σβήνω. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία.

- Κι αυτό που κρατώ στα χέρια μου;

- Είναι το πιο τίμιο δώρο. Η παραδοχή ότι έψαξες... και τελικά δεν βρήκες τίποτα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου