Προχωρά
με τη φωτιά στα χέρια,
γέννηση αφήνει στο πέρασμά του
καμία στάλα παρελθόν δεν τον αγγίζει.
Η τόλμη
ένα βήμα πριν απ’ τον χρόνο,
το χώμα δεν αντιστέκεται
και ο φόβος,
αν υπάρχει, δεν προλαβαίνει να μιλήσει.
Οι άλλοι παραμένουν καθισμένοι,
μετρούν τους παλμούς τους
μην τύχει και χαλάσει η αταξία τους.
Λένε πως είναι σοφοί
επειδή δεν πληγώθηκαν.
Κι οι πολλοί πιστεύουν
πως η γαλήνη είναι αρετή.
Δεν ακούν τους ρυθμούς
που πάλλονται στο αίμα του αγώνα,
δεν βλέπουν τη λάμψη
εκείνων που διάλεξαν το πέρασμα.
Όλος ο κόσμος
ένας πύργος από στάχτη,
εκτός απ’ αυτούς
που έγιναν φλόγα.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
