Για Πάντα Νέος

Ρευστά τα όρια και τα ίχνη σβησμένα

τίποτα δεν ανήκει

τίποτα δεν κρατιέται

όλα διαβαίνουν σαν φως στο νερό

και μένει μόνο η μεταβολή.

Ο πόνος υπήρξε σιωπηλή κατεργασία

λεπτή φθορά που καθαρίζει το σχήμα

μα πλέον, ο χρόνος,

σαν άμμος που κάποτε έφευγε

μέσα από τα δάχτυλά σου

επιστρέφει

και πλάθει πάλι το ίδιο υλικό.

Όλα αλλάζουν μορφή,

μα τίποτα δεν χάνεται.

Η μετατόπιση είναι γλυκιά

την ψηλαφίζεις μέσα στη σιωπή της αλλαγής

και δεν αντιστέκεσαι στη ροή της.

Εκεί όπου όλα σε διαπερνούν

και τίποτα δεν σε κρατά

είναι που θα μείνεις

για πάντα νέος.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Χωρίς Χρέος

Εαυτέ μου,

σου γράφω από μια απόσταση ήσυχη,

σχεδόν διάφανη.

Έφυγαν τα βάρη

που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητα.

Τα άφησα πίσω.

Εξάλλου,

δεν μου ανήκαν ποτέ πραγματικά.

Η μέρα κυλά δίχως εντολές,

δίχως προσμονές.

Με κατευθύνει μόνο το φως

που απλώνεται στα δέντρα,

στη θάλασσα,

αδιάφορο και τέλειο

μέσα στην αδιαφορία του.

Εαυτέ μου,

σήμερα κανείς δεν περιμένει τίποτα από μένα.

Στον κενό αυτό χώρο

σήμερα αναπνέω

χωρίς να ζητήσω άδεια.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Επιστολή

Μιλάω σε εσένα, ξένε.

Σε εσένα που στέκεσαι απέναντι,

εσένα που έμαθες να κοιτάς

από τις γωνίες.


Βρίσκομαι στον δρόμο της αλήθειας

εκεί από όπου όλοι κάποτε περνούν.

Δεν έχουν τίποτα,

ούτε ρούχα,

ούτε τίτλους

ούτε τις μικρές τους

δακρύβρεχτες ιστορίες,

τσαλακωμένες σαν ένα μικρό πρόγραμμα

φτηνής θεατρικής παράστασης.


Στον δρόμο αυτόν, τα ψέματα χαράσσονται

στο δέρμα σου βαθιά,

μα και επιφανειακά.

Σε κόβουν ντελικάτα

σαν σελίδες βιβλίου

που γύρισες βιαστικά

ψάχνοντας να διαβάσεις

κάτι που πρόδωσες.


Και εσύ, ξένε,

πόσο επιμελώς έμαθες να προσποιείσαι

ότι δεν βλέπεις το αίμα.


Θα φύγεις κάποτε.

Μην κάνεις πως σε εκπλήσσει αυτό.

Όλοι φεύγουν με τον ίδιο τρόπο,

γυμνοί από εξηγήσεις

άδειοι από δικαιολογίες.


Θα θυμάσαι

όσα είπες

και όσα απέφυγες.


Μα θυμήσου

Εκείνους που σε σεβάστηκαν

Χωρίς να σε καταλάβουν,

Εκείνους που σε πρόδωσαν

Χωρίς να σε μισούν,

Εκείνους που σε πόνεσαν

Και σε έκαναν να πιστέψεις

Ότι αυτό είναι το μόνο αληθινό.


Και ναι,

ακόμα και εκείνους τους λίγους

που άγγιξαν τις πληγές σου

χωρίς να τις ανοίξουν περισσότερο.


Ξένε,

είσαι ήδη μέσα στη σκηνή.

Απλώς αρνείσαι

να μάθεις τα λόγια σου.


Μα το φως πέφτει

και όταν έρθει το δειλινό

δεν θα έχει μείνει πια τίποτα.

Μόνο εσύ, όπως ήσουν πάντα

χωρίς τη μάσκα σου

χωρίς τον ρόλο σου

χωρίς το ψέμα σου

να σε κρατάει ζεστό.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο Δρόμος των Εραστών

Τώρα, αντί για τα σύννεφα,

την έκανε να κοιτά τον ήλιο.

Το φως κόλλησε στα βλέφαρα

και κύλησε

ανάμεσα σε δέντρα

που γέρνουν προς το φως,

ανάμεσα σε φύλλα

που ψιθυρίζουν χαμηλά

και παίρνουν από τον άνεμο

κάθε ίχνος σκοτεινιάς.

Η ζεστασιά του χεριού του

πάνω από το δικό της,

μικρή πυρκαγιά

που δεν ζητά άδεια.

Φώτισε ήλιε

τον δρόμο των εραστών

και γράψε όνειρα στο πεζοδρόμιο,

να τα πατούν και να μην σβήνουν.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άρτεμις

Σε κοιτώ, φεγγάρι του δειλινού,

καθώς χαράζεις με το φως σου

τη σιωπή μου.


Τόξο της Αρτέμιδος, τεντωμένο στον αέρα,

σου μιλώ με τα μάτια

για το ταξίδι που ξεκινάς.


Οι στιγμές κυλούν

σαν αστερόσκονη,

κι εσύ που βλέπεις, ξέρεις.


Η ύλη μας είναι ρευστή,

και όταν έρθει η στιγμή

ο χρόνος θα τη σκορπίσει

εκεί που δεν υπάρχει όνομα

παρά μόνο η ανάσα του απείρου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Επιμενετέον

Κάτω από το φως του ήλιου

λύνει τα ξέμπλεκα μαλλιά της

μπούκλες πυρόξανθες

κάθε μία

με δική της κατεύθυνση.

Η χάρη της, άτακτη,

την κινεί μέσα στον αέρα

με μόνο εφόδιο

τον λόγο της -

λόγος γλυκός

πασπαλισμένος με ζάχαρη

για όσους ξεκλειδώνουν

την ευοσμία της ψυχής της.

Όποιος επιλέγει, ακολουθεί

τον δρόμο που χαράζει.

Όποιος διστάζει,

σιωπή τον περιμένει.

Η ζάχαρη εξαφανίζεται

και πίκρα γεννάται

στην ήσυχη φθορά του.

Με ήσυχο χαμόγελο

προχωρά

έχοντας στα μάτια της

το όραμα

του επιμενετέον.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Παιδί του Ουρανού

Γεννήθηκα στον Ουρανό,

γραφή μου ήταν οι γραμμές

που σχεδίαζα στα σύννεφα.


Πατέρας μου ο Άνεμος,

μου έμαθε την ανησυχία του ύψους,

την τέχνη της φυγής,

την επιμονή της πορείας.


Μητέρα μου η Γη,

μου έμαθε τη σιωπή που θρέφει,

τη βαρύτητα της υπομονής,

τα ριζώματα που πονούν

όταν αρνούνται να μείνουν.


Ένα κάλεσμα

υπήρχε πάντα εκεί

μα, χρόνο με τον χρόνο,

οι υποτιθέμενες ρίζες μου

αρχίζουν να φορούν ξένο χώμα.


Τώρα;

Παραμένω στο έδαφος

ψάχνοντας τον Ουρανό

σε βλέμματα που δεν με διαβάζουν,

σε χώρους που με κρατούν

δίχως να με αναγνωρίζουν.


Ο Ουρανός

πάντοτε με περιμένει.

Ζητά να δυναμώσουν

οι ώμοι μου σε φτερά,

να μάθω το βάρος του φωτός

πριν ανοίξει τις πύλες του.


Περίμενέ με, Ουρανέ.

Για εσένα καλλιεργώ

τις πιο καθαρές εκδοχές

του εαυτού μου,

κάθε μέρα,

ένα βήμα πιο κοντά

στην απογείωση.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/

Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

Οπισθόφυλλο βιβλίου:

Συνέντευξη

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.

Το Ύστερα

Έρωτα, γαλάζιο κύμα,

ήρθες απαλός και αδάμαστος.

Με κατάπιες χωρίς βία.

Οι παλιές αντιστάσεις έσβησαν αθόρυβα,

οι φόβοι παραμέρισαν,

και η καρδιά βρήκε ξανά

τον ρυθμό που γνώριζε.


Τότε κατάλαβα.

Πάντα εκεί ήσουν,

σαν φως επάνω στο γυαλί του καθρέφτη μου,

σαν μία αόρατη πλημμύρα

που περίμενε το βλέμμα μου.


Σε αφήνω λοιπόν.

Σήκωσέ με ολόκληρη.

Φύτεψε τη νέα αρχή,

ήσυχα, σχεδόν μυστικά,

ανοίγοντας χώρο

για το επόμενο φως.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Έκλειψη

Γλίστρησε πάνω από το φως,

σαν παλάμη

στα μάτια της σελήνης.

Η μέρα κρατήθηκε

μισή αναπνοή πίσω

και το πλήθος ξέχασε για λίγο

τι θα μπορούσε να καταστρέψει

το επόμενο πρωί.


Στάθηκα εκεί,

κάτω από το αργό κοκκίνισμα του ουρανού,

αφήνοντας τη σιωπή

να περάσει από πάνω μου.

Και πάλι, η έκλειψη υφαίνει

το λεπτό της σχέδιο.

Με φυλάει από τον κόσμο

και τον κόσμο από εμένα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Κόρη της Σπίθας

Πριν ακόμη χαράξει η πρώτη σκιά του πρωινού,

η κόρη της σπίθας αφουγκραζόταν

τον παλμό ενός αόρατου κύκλου.


Κυνηγούσε ένα ρολόι.

Οι δείκτες του περιφέρονταν αδιάκοπα,

λεπτό προς λεπτό,

ανάσα προς ανάσα.


Τα βήματά της χτυπούσαν τον κύκλο,

η φλόγα στα μαλλιά της υψωνόταν

και άγγιζε το γυαλί.


Στη μέση της διαδρομής

ο χρόνος βάρυνε.

Για μια στιγμή, οι αριθμοί έλαμψαν.


Το ρολόι μίλησε.

«Κυνηγούσες έναν κύκλο που ήδη σε περίμενε.

Η θέση σου ήταν πάντα στο κέντρο».


Εκείνη στάθηκε.

Τα κόκκινα μαλλιά της ησύχασαν.

Κι ο κύκλος προχώρησε

κρατώντας πλέον τη φλόγα

στο εσωτερικό του.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Μέσα σου Αυγή

Δώσε την αγάπη

απ' το στέρνο σου πηγή,

σαν μυστική κρήνη

που ανοίγει στη σιωπή.

Άσε την να ρέει

στο σώμα σου φως,

να διατρέχει τα οστά σου

σαν άνοιξης παλμός.


Μη τη φυλάς σε κιβώτια

κλειστά και σκιερά,

κάνε την ποτάμι

που λάμπει καθαρά.

Να περνά απ' τις φλέβες σου

με διάφανη ορμή,

να ανθίζει κάθε κύτταρο

σε κόκκινη αυγή.

Κι από εκείνη την αυγή

που μέσα σου κυλά,

να υψώνεσαι σε ουρανό

που φέγγει απαλά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Βάρος της Λάμψης

Κοιτάζω τον ήλιο

και οι κόρες μου γίνονται στενές πύλες,

φρουροί μπροστά σε χρυσή πλημμύρα.

Το φως στάζει πυρωμένο μέλι

πάνω στον αμφιβληστροειδή,

ενώ οι σκέψεις κινδύνου

τρέμουν μέσα στο κρανίο-

μικρό πουλί παγιδευμένο

σε καμπάνα φωτιάς.

Η λάμψη επιμένει,

χαράζει σύμβολα από λευκό πυρ

στο εσωτερικό του σκοταδιού,

και τα δάκρυα κυλούν

ως υγρές υπογραφές της έντασης.

Κλείνω τα μάτια,

αφήνοντας σκιές και εκρήξεις να χορέψουν

πίσω από το κόκκινο πέπλο.

Ο κόσμος επιστρέφει αργά.

Το περίγραμμα είναι πιο καθαρό.

Τελικά είμαι ευγνώμων

που τα μάτια μου έμαθαν

το βάρος της λάμψης.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σιωπή και τάξη

Προχωρά

με τη φωτιά στα χέρια,

γέννηση αφήνει στο πέρασμά του

καμία στάλα παρελθόν δεν τον αγγίζει.


Η τόλμη

ένα βήμα πριν απ’ τον χρόνο,

το χώμα δεν αντιστέκεται

και ο φόβος,

αν υπάρχει, δεν προλαβαίνει να μιλήσει.


Οι άλλοι παραμένουν καθισμένοι,

μετρούν τους παλμούς τους

μην τύχει και χαλάσει η αταξία τους.


Λένε πως είναι σοφοί

επειδή δεν πληγώθηκαν.

Κι οι πολλοί πιστεύουν

πως η γαλήνη είναι αρετή.


Δεν ακούν τους ρυθμούς

που πάλλονται στο αίμα του αγώνα,

δεν βλέπουν τη λάμψη

εκείνων που διάλεξαν το πέρασμα.


Όλος ο κόσμος

ένας πύργος από στάχτη,

εκτός απ’ αυτούς

που έγιναν φλόγα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το πνεύμα της Αλήθειας

- Σου φέρνω ένα δώρο. Το κράτησα μακριά απ’ όλους. Δεν ζητώ ανταμοιβή. Θέλω μόνο να μάθω αν είσαι εδώ.

- Δεν βρίσκομαι πουθενά. Δεν με χωρά μορφή, ούτε φωνή. Αν προσπαθήσεις να με κατονομάσεις, ψέμα θα δημιουργήσεις.

- Κι όμως, όλοι μιλούν στο όνομά σου. Σε κηρύττουν, σε διδάσκουν, σε ακολουθούν, υπηρετώντας σε με βεβαιότητα.

- Κι όμως, δεν με γνώρισαν ποτέ. Μονάχα τον φόβο τους έντυσαν με το όνομά μου.

- Άρα, δεν υπάρχεις;

- Υπάρχω μόνο όσο αμφισβητούμαι. Όταν με θεωρούν βέβαιη, σβήνω. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία.

- Κι αυτό που κρατώ στα χέρια μου;

- Είναι το πιο τίμιο δώρο. Η παραδοχή ότι έψαξες... και τελικά δεν βρήκες τίποτα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άγγελος ήσουν

Σε μετακινούν

σπειροειδείς τροχιές της μοίρας,

σε φέρουν κύματα συντονισμένα

με άγνωστο ρυθμό χρυσού φωτός.

Καμπύλες σε καλούν με βλέφαρα άστρων,

και κάθε καθυστέρηση χαράζεται

ως ένα σιωπηλό μονοπάτι

προς το Εγώ.

Γωνίες εσωτερικές, ακριβείς,

συγκλίνουν σε μία

εκεί που η απουσία

φτάνει στο όριό της.

Άγγελος ήσουν

από τύχη που υπάκουσε

στον νόμο του απείρου.

Μόνο το βλέμμα κράτησες

εκείνο που ζυγίζει

την αλήθεια κοφτερά.

Σου έκρυψαν τον δρόμο

με σκόνη χρονική,

μα σε κυκλώνουν αόρατα

συμμετρικά ρεύματα

πύλες που διακρίνονται

μόνο όταν δε ρωτάς.

Θα φτάσεις,

αρκεί να συνεχίσεις.

Όλα τ’ άλλα θα πέσουν.

Και όταν ευθυγραμμιστείς με το Όλον

εκείνη η φωνή θα ψιθυρίσει ξανά:

«Άγγελος ήσουν.»

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Όταν πια είναι αργά

Στο υπόλειμμα του δειλινού,

όταν η γη αναστενάζει

κάτω από το βάρος μιας ανίκητης σιωπής,

έρχεται σαν παλιά προφητεία 

το ύστατο φως

σαν βύθιση με επίγνωση,

ή ψίθυρος από μνήμη ανόθευτη.

Τα χρυσά όνειρα

ήδη έχουν κοινωνήσει τη φθορά

και μόνο η σκιά,

γεμάτη αναβολή,

περιφέρεται σαν κριτής αναποφάσιστος.

Έρχεται, λες.

Μα ο χρόνος έχει ήδη διανύσει την απόστασή του

και το αναγκαίο

έπαψε να τον αφορά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το βρήκες τελικά;

Ήσουν εκεί.

Πάντα εκεί.

Με ένα ερώτημα πιο βαρύ απ’ το σώμα σου.


Έψαχνες

σε ράφια σκονισμένα,

σε προτάσεις που ακυρώθηκαν πριν ειπωθούν,

σε μονοπάτια που απέστρεφες χωρίς εξήγηση.


Το βρήκες τελικά;

Εκείνο που έμοιαζε να λείπει

απ’ όλα,

ακόμα κι όταν δεν έλειπε τίποτα.


Τράβηξες γραμμές σε χάρτες

που κανείς δεν χρησιμοποιεί.

Άνοιξες πόρτες που έλεγαν «μην ενοχλείτε».

Και κράτησες σημειώσεις

σε χαρτιά που δε διαβάζει κανείς... ούτε καν εσύ.


Το βρήκες τελικά;

Ή μήπως ήσουν τόσο απασχολημένος

με το να κοιτάς

πίσω απ’ το παραπέτασμα,

που ξέχασες να σταθείς;


Ο Ξένος σε χαιρέτησε.

Δεν απάντησες.

Έγραφες πάλι ερωτήσεις

σε μια σελίδα

που είχε ήδη γυρίσει

από εκείνον.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταθερά

Κύμα σε βράχο που δε λυγά,

η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.

Ήλιος από χαλκό

σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.

Είμαι γραμμή,

το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.

Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,

μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.

Μια αναπνοή

και πάλι όρθια.

Μια παύση

και ξανά παλμός.

Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:

δε χωρά εδώ

κανείς εκτροχιασμός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σαν να είσαι κάπου δίπλα μου

Νύχτα,

τα σύννεφα γλιστρούν

με ρυθμό που δεν ξεχνά,

ένα συνεχές βάδισμα

πάνω απ’ τα φώτα της στέγης μου.

Ο αέρας μαζεύει

τα μισοειπωμένα,

τα φυλάει στα μάτια σου-

βαθύ γαλάζιο,

μα και με μία απλότητα

που καταργεί το όριο.

Κάτι κυλά αργά

ανάμεσα στη σιγή του εδάφους

σαν να είσαι κάπου δίπλα μου.

Κι ύστερα

τα σύννεφα παύουν

να κινούνται.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σημεία εγγύτητας

Παρουσία με έλξη

σε τοπίο αδιαμόρφωτο

ένταση ανεπαίσθητη,

μετακίνηση στην άκρη του συνειδητού,

σε μια επιλογή εκτός πλαισίου.

Ένα άγγιγμα περνά μέσα από ύλη

χωρίς σύγκρουση

επιφάνειες απροσδιόριστες

προβάλλουν αντίσταση

με διακυμάνσεις ανεξήγητες.

Στιγμές γεμάτες εσωτερική φόρτιση

απορροφούν μορφές

πριν καταγραφεί ο χρόνος.

Κάθε βύθιση, μια αποκάλυψη

ενός καινούργιου άδηλου πεδίου

εκεί όπου τίποτα

δεν περιμένει απάντηση.

Η εγγύτητα λειτούργησε

σαν παλμός ενδιάμεσου φωτισμού

μεταφέρθηκε αθόρυβα

σε σημεία που συνδέθηκαν

στην προγενέστερη σιωπή

της αρχής.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις χιονισμένες στέγες

ένας απόηχος στάχτης

στον παγωμένο αέρα.

Το βλέμμα του φεγγαριού - γυάλινο,

σπάει τις ευχές στο κατώφλι.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από το κερί που κρατά

το παιδί στα χέρια του - λιωμένο

απ’ την ανάσα του χρόνου.

Πού τελειώνει η αγάπη

κι από πού ξεκινά η συνήθεια;

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις λέξεις που ντύθηκαν σκιές

και κρέμονται απ’ τα φώτα των δρόμων.

Τα αστέρια, κενά κουτιά δώρων

που αρνήθηκαν τα χέρια

που τα αγκάλιασαν.

Και τότε, τα κλαδιά ψηλώνουν

πέρα απ’ το βλέμμα των περαστικών

σφίγγοντας με στοργή τους ήσυχους

και με θυμό τους ανένδοτους.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

σε πρόσωπα που ξεχάστηκαν ήδη.

Γιορτάζουν όλοι

τη μέρα που γίνονται ίδιοι.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άνθισαν Όλα

Κάτι απροσδιόριστο

αναδεύτηκε μέσα στο κάλυμμα της τέφρας

μια ανάμνηση ήχου,

μια υπόνοια φωτός

σε τοπία αδρανή,

όπου η σιγή κάποτε βασίλευε με πληρότητα.

Μοριακή μετάνοια της ύλης,

υποδόρια αποκατάσταση μορφής

μέσα σε χρόνους που δεν ακολουθούν ρυθμό.

Τα σωματίδια αρθρώνουν χρώμα,

οι σκιές αναδιπλώνονται σε διαφάνειες.

Άνθισαν όλα

μες στο σημείο της άρνησης.

Καμιά νίκη δεν τις προκάλεσε,

ούτε αίμα τις πότισε,

ούτε θεός τις διάταξε,

ούτε σκοπός τις χάραξε.

Μονάχα η αδήριτη ανάγκη

να υπάρξουν πάλι

ως σύμπτωμα του ανέκφραστου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Στον Επόμενο Τόνο

Μετά την τελική υποχώρηση της κίνησης

αναδύεται μία συνέχεια που γεννά απορία

για το πρώτο ρεύμα που κατέλυσε

τη σιωπή του χώρου.


Στον επόμενο τόνο

η αλλαγή χαράζει το πέρασμα

πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνει

η σκέψη να συλλάβει.

Άραγε, τι προηγείται της επίγνωσης;


Σχηματισμοί στηριγμένοι σε σιγουριά

διαλύονται αθόρυβα,

όμως το υπόλειμμα παραμένει ως λεπτή πίεση

επάνω στο ίδιο το πεδίο που τους φιλοξένησε.


Κανένα κέντρο δεν σχηματίζεται

μονάχα μικρές, διάσπαρτες τάσεις

που στηρίζουν τη μορφή

και την εύθραυστη κανονικότητά της.


Παρεμβολές εξωτερικής προέλευσης

πυκνώνουν την εντύπωση πλάνης.


Η πρόθεση ξεθωριάζει,

η επανάληψη διαδέχεται τον εαυτό της.

Η ώθηση και η αντήχηση

αρχίζουν να μπερδεύουν τους ρόλους τους.


Στις κοινά χαραγμένες πορείες

επιβιώνει μια ανεξήγητη συνοχή

ακόμη κι όταν η αδράνεια

έχει γίνει ο μόνος χάρτης.

Το παρόν εκρήγνυται ακαριαία

προλαβαίνοντας τη δική του φθορά.


Στον επόμενο τόνο

η ροή εκτυλίσσεται

και προχωρά με την ίδια αυτοτέλεια

που δεν διαπραγματεύεται τίποτα -

καμία δύναμη δεν αρκεί

για να ανακόψει την πορεία της.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταγόνες Σιωπής

Σταγόνες πέφτουν

στο μέτωπο, στα μάτια,

τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου

ψάχνουν το μαλακό σημείο

πίσω από τη γλώσσα.


Στάζουν μέσα στους λοβούς

μεθοδικά,

ακριβώς εκεί που πονάει.


Άλλαξε γνώμη,

σκουριασμένε εγκέφαλε…

μην είσαι τόσο φανατικά βέβαιος

για τόσα λίγα.


Εξάλλου

σε κουράζει να σκέφτεσαι,

ας το κάνουν άλλοι για σένα.

Ο καιρός εργάζεται αθόρυβα

πάνω στον εαυτό

που νόμιζες δικό σου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο Κήπος της Κόκκινης Άνθισης

Ρόδα βαμμένα βαθιά

μέσα σε φως δίχως πηγή

ανασαίνουν ελεύθερα

στην υγρασία.


Ομίχλη σελίδων ανέγγιχτων

διασχίζει κορμούς και μέτωπα

γεμίζει το βλέμμα μου

με εικόνες κόκκινης άνθισης.


Το βήμα μου αφήνεται

πάνω σε χώμα ανεξήγητο

με τις γραμμές του ακόμα νωπές.

Δεν θα αγγίξω,

δεν θα κρίνω.


Αρκεί να παραμείνουν

εκεί, τα ρόδα

μέσα στην ομίχλη

μέσα στο ψύχος

μέσα σε μένα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Tabula Ficta

Η πλάκα είναι παλιά

μα τα γράμματα νωπά.

Τα χάραξε κάποιος χτες…

ή κάποτε.

Ονομασίες προσεκτικά διαλεγμένες,

ημερομηνίες σαν σκιές

που ήξεραν πού να σταθούν.


Η αφήγηση ρέει

με σύνταξη ακριβή,

η γλώσσα φορεμένη

όπως φοριέται ένα άλλο πρόσωπο.

Ό,τι γράφει το tabula ficta

είναι ψέμα

κατασκευασμένο για ανάγνωση.


Καμία ερώτηση δεν προκύπτει

όταν όλα βρίσκονται

στη θέση τους.


Κι αν τύχει και ρωτήσεις:

ποιος; γιατί; πώς;

Θα στραφούν σε σένα

με ευγένεια,

σχεδόν τρυφερά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Δεν Είμαι Καλή Στις Λέξεις

Δεν είμαι καλή στις λέξεις.

Γράφονται,

δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Γλιστρούν στο χαρτί,

υπάρχουν πριν τις θελήσω,

τελειώνουν πριν τις καταλάβω.


Θα τις διαβάσεις,

κάποιες θα είναι δικές σου.

Ίσως να γελάσεις με μία,

να πιστέψεις μιαν άλλη,

να αναγνωρίσεις εμένα.


Όταν είσαι εκεί,

χάνεται η σειρά,

πέφτει η φωνή μέσα της.

Γλυκιά η σιωπή

μα και ξένη

όταν κάθε λέξη

υποκλίνεται

στο τίποτα.


Κι όμως, σου γράφω.


Γι’ αυτό λέω

δεν είμαι καλή στις λέξεις.

Μα αυτό δεν σημαίνει

ότι δεν είσαι

σε καθεμία.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Μείνε, Οκτώβρη

Μείνε, Οκτώβρη.

Να ξεβάψει λίγο το φως

να μουλιάσει η μέρα

να με βρει βροχή

εκεί που δεν φαίνομαι.


Ό,τι λάμπει

το είδα να σαπίζει από μέσα

με δόντια λευκά, χαμόγελα μισοφέγγαρα

και λέξεις στρογγυλές

που δεν πέφτουν ποτέ κάτω

μόνο κυλάνε, χωρίς βάρος,

χωρίς αντίκτυπο,

χωρίς δισταγμό για το πού θα πέσουν

ή ποιον θα αγγίξουν με την άκρη τους.


Εσύ φέρε λάσπη,

κι εκείνα τα σιωπηλά απογεύματα

που ό,τι μένει είναι αληθινό

και στάζει.


Σήμερα έμαθα πως η προσποίηση έχει ήλιο

και το φως του

είναι ευγενικό με τους αδιάφορους.


Εγώ μένω στη βροχή σου

να σβήσω το περίγραμμα

να ξεχαστώ

για να σωθώ.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Φεγγάρι Δεν Αρκεί

Την τίμησαν με αιωνιότητα,

τοποθέτησαν φεγγάρια

πάνω στο προσκεφάλι της.


Κι όμως,

Έμεινε ασυγκίνητη.

Έμαθε να λάμπει μόνη,

πλέκοντας στο σώμα της

τα γειτονικά αστέρια.


Βλέμμα καθαρό,

με σάρκα ιστορίας

και πνοή αλήθειας.

Είδε σύμβολα σαν θεατής,

μα δεν αγοράστηκε

από κανένα.


Της κρέμασαν το φεγγάρι

και εκείνη έβλεπε

την αδυναμία τους

να σταθούν απέναντί της.


Ομορφιά χωρίς υπενθύμιση,

χωρίς ανάγκη αναγνώρισης.

Αξία καθαρή

χωρίς αποδείξεις,

εντυπωσιάζεται μόνο

από ό,τι της μοιάζει.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Αποσύνθεση

Υποχώρηση γραμμών

φως άφωνο, άνευ κατεύθυνσης.


Μετάθεση ύλης

στο ανεπαίσθητο.


Διάταση χρόνου,

θερμότητα στα όρια του μηδενός.


Αποσύνθεση

και μέσα της,

η διαφάνεια των πάντων.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Κυκλική Ανάπαυση

Η θάλασσα ρέει σαν σκέψη αναπόδεικτη,

μια αδιάκοπη κίνηση που ενώνει το παρόν με το αόριστο

χωρίς να βιάζει, χωρίς να επιμένει

αλλά αφήνοντας τα πάντα να γλιστρούν

μέσα στον αέναο κύκλο της αναπνοής της.


Κάθε κύμα φέρει την υπόμνηση

ότι τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν,

ότι το νερό που σβήνει την ακτή είναι το ίδιο

που φτιάχνει την επόμενη.

Η συνέχεια; Ριζωμένη στη φύση,

σοφία παλαιότερη του αύριο

θυμίζοντας πως η φθορά και η ανανέωση

μοιράζονται το ίδιο πρόσωπο.


Το αεράκι προχωρά ως αγγελιαφόρος της μεταβολής

γλυκαίνει το πέρασμα

διαλύει τις μνήμες σε νέες διαστάσεις ρυθμού,

εκεί όπου το βάρος χάνει τον τόπο του.

όπου το εφήμερο αποκτά ειρήνη.


Έτσι, όποιος στέκεται απέναντι στη θάλασσα

μετατρέπεται σε μέρος του ίδιου ρεύματος.

Η ροή της εδραιώνεται στον πυρήνα

της προέλευσης μέσα στο αμετάβλητο,

εκεί όπου το παρόν αγγίζει το μεταίχμιο του άγνωστου.

Και από εκεί, μία παραίνεση μυστική αρχίζει:

να επιτρέπεις στο πέρασμα να σε αγγίζει

χωρίς να κρατάς τίποτα

χωρίς να οφείλεις να ανακαλύψεις σκοπό,

παρά μόνο να συμφιλιώνεσαι

με την κυκλική ανάπαυση του παντός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Λύκαινα

Βραβευμένο με Έπαινο στους 40ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης.

«Πρόσεχε, της είπαν,

μην υψώνεις τη φωνή σου,

μη γελάς δυνατά,

μην κοιτάζεις κατάματα».


Μα η νύχτα γέμιζε με βλέμματα,

μάτια γυάλινα,

χαμόγελα με σπασμένα δόντια.


Κάποτε ήταν ελάφι.

Έτρεχε ανάμεσα σε σπίτια με σβηστά φώτα,

ξυπόλυτη πάνω σε πέτρες,

κάτω από ουρανούς που δεν μίλησαν ποτέ.


Κι ύστερα, άγγιξε το αίμα της

με τα δάχτυλά της -

το ζέστανε,

το κράτησε σφιχτά,

το ένιωσε να καίει,

να παίρνει μορφή.


Και τότε, έγιναν τα πόδια της σκιές,

τα δόντια της φεγγάρια,

τα νύχια της σύρθηκαν βαθιά στη γη.


Έτσι γεννήθηκε η λύκαινα.


Περιπλανιέται στα πεζοδρόμια,

στις εισόδους των σπιτιών,

στις πόρτες που δεν άνοιξαν,

στα στόματα που βούιζαν κλειστά.


Δεν φωνάζει πια.

Δαγκώνει.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου