Δώσε την αγάπη
απ' το στέρνο σου πηγή,
σαν μυστική κρήνη
που ανοίγει στη σιωπή.
Άσε την να ρέει
στο σώμα σου φως,
να διατρέχει τα οστά σου
σαν άνοιξης παλμός.
Μη τη φυλάς σε κιβώτια
κλειστά και σκιερά,
κάνε την ποτάμι
που λάμπει καθαρά.
Να περνά απ' τις φλέβες σου
με διάφανη ορμή,
να ανθίζει κάθε κύτταρο
σε κόκκινη αυγή.
Κι από εκείνη την αυγή
που μέσα σου κυλά,
να υψώνεσαι σε ουρανό
που φέγγει απαλά.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
