Το Ύστερα

Έρωτα, γαλάζιο κύμα,

ήρθες απαλός και αδάμαστος.

Με κατάπιες χωρίς βία.

Οι παλιές αντιστάσεις έσβησαν αθόρυβα,

οι φόβοι παραμέρισαν,

και η καρδιά βρήκε ξανά

τον ρυθμό που γνώριζε.


Τότε κατάλαβα.

Πάντα εκεί ήσουν,

σαν φως επάνω στο γυαλί του καθρέφτη μου,

σαν μία αόρατη πλημμύρα

που περίμενε το βλέμμα μου.


Σε αφήνω λοιπόν.

Σήκωσέ με ολόκληρη.

Φύτεψε τη νέα αρχή,

ήσυχα, σχεδόν μυστικά,

ανοίγοντας χώρο

για το επόμενο φως.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου