ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΜΙΚΡΟΝΟΥΒΕΛΑ ΤΡΟΜΟΥ "ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ" ΤΗΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΣ ΤΣΙΣΜΑΛΙΔΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Δώδεκα άγνωστοι ξυπνούν παγιδευμένοι σε έναν αποστειρωμένο, κλειστό χώρο, χωρίς παράθυρα, χωρίς χρόνο, χωρίς καμία εξήγηση. Στην αρχή προσπαθούν να κρατηθούν άνθρωποι: οργανώνονται, συνεργάζονται, μοιράζονται ιστορίες και ψεύτικες ελπίδες.

Μα όσο οι μέρες περνούν και οι τοίχοι μοιάζουν να στενεύουν, κάτι μέσα τους αρχίζει να σαπίζει. Η πείνα γίνεται αρρώστια. Η καχυποψία μετατρέπεται σε παράνοια. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Τα βλέμματα βαραίνουν και τα σώματα παύουν να θεωρούνται ανθρώπινα. Όταν οι κανόνες εξαφανίζονται, η βία δεν αργεί να γεννηθεί… και μαζί της ξυπνά το πιο αρχέγονο ένστικτο: η ανάγκη για επιβίωση, ακόμη κι αν χρειαστεί να κατασπαράξεις τον διπλανό σου.

Εν κατακλείδι, «Το Δωμάτιο» θέτει ένα ανατριχιαστικό ερώτημα: όταν εκλείψουν οι νόμοι, η ηθική και ο φόβος της τιμωρίας… πόσος χρόνος χρειάζεται μέχρι ο άνθρωπος να γίνει τέρας;

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Ντεκουπάζ της Νίκης

Όταν έφυγε ο ενθουσιασμός,

τα χρώματα άρχισαν να ξεχνούν

τα ονόματά τους.


Το κόκκινο έγινε ένας λεκές,

το μπλε μια συνήθεια του αέρα,

κι ο κόσμος,

ένα ντεκουπάζ που σαπίζει αργά,

με τα κομμάτια του να αποκολλώνται

ένα προς ένα

από το χαρτόνι της επιθυμίας.


Κάπου εκεί,

μέσα στο στρώμα της μούχλας,

κοιμόταν μια νίκη

διπλωμένη προσεκτικά

μέσα στην ήττα.

Σαν πεινασμένα ζώα των βεβαιοτήτων,

κατασπάραξαν εκείνα που

ονόμασαν δικά τους.


Έπεσαν πάνω τους με δόντια και σημαίες,

με κτητικότητα και προσευχές,

μέχρι που δεν έμεινε τίποτα

να τους ανήκει.


Μόνο η χώνεψη.


Μα όταν η αίγλη του παράνομου

σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε,

η πίκρα γέμισε το στόμα τους.


Αργή.

Υπομονετική.

Δίπλα στο χρυσό περιτύλιγμα

που απέμεινε μονάχο

θυμίζοντάς τους

πως το θαύμα πλέον τελείωσε.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου