Μιλάω σε εσένα, ξένε.
Σε εσένα που στέκεσαι απέναντι,
εσένα που έμαθες να κοιτάς
από τις γωνίες.
Βρίσκομαι στον δρόμο της αλήθειας
εκεί από όπου όλοι κάποτε περνούν.
Δεν έχουν τίποτα,
ούτε ρούχα,
ούτε τίτλους
ούτε τις μικρές τους
δακρύβρεχτες ιστορίες,
τσαλακωμένες σαν ένα μικρό πρόγραμμα
φτηνής θεατρικής παράστασης.
Στον δρόμο αυτόν, τα ψέματα χαράσσονται
στο δέρμα σου βαθιά,
μα και επιφανειακά.
Σε κόβουν ντελικάτα
σαν σελίδες βιβλίου
που γύρισες βιαστικά
ψάχνοντας να διαβάσεις
κάτι που πρόδωσες.
Και εσύ, ξένε,
πόσο επιμελώς έμαθες να προσποιείσαι
ότι δεν βλέπεις το αίμα.
Θα φύγεις κάποτε.
Μην κάνεις πως σε εκπλήσσει αυτό.
Όλοι φεύγουν με τον ίδιο τρόπο,
γυμνοί από εξηγήσεις
άδειοι από δικαιολογίες.
Θα θυμάσαι
όσα είπες
και όσα απέφυγες.
Μα θυμήσου
Εκείνους που σε σεβάστηκαν
Χωρίς να σε καταλάβουν,
Εκείνους που σε πρόδωσαν
Χωρίς να σε μισούν,
Εκείνους που σε πόνεσαν
Και σε έκαναν να πιστέψεις
Ότι αυτό είναι το μόνο αληθινό.
Και ναι,
ακόμα και εκείνους τους λίγους
που άγγιξαν τις πληγές σου
χωρίς να τις ανοίξουν περισσότερο.
Ξένε,
είσαι ήδη μέσα στη σκηνή.
Απλώς αρνείσαι
να μάθεις τα λόγια σου.
Μα το φως πέφτει
και όταν έρθει το δειλινό
δεν θα έχει μείνει πια τίποτα.
Μόνο εσύ, όπως ήσουν πάντα
χωρίς τη μάσκα σου
χωρίς τον ρόλο σου
χωρίς το ψέμα σου
να σε κρατάει ζεστό.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
