Κάθε νέος ρόλος
ξυπνά και μια άλλη όψη σου.
Άλλο πρόσωπο φοράς
όταν περπατάς στη γραμμή
του αφρού της θάλασσας,
και άλλο στις βιτρίνες
των φωτεινών μαγαζιών.
Μόνο αργά τη νύχτα
σε πλησιάζει το παιδί μέσα σου.
Μυρίζει χώμα μετά τη βροχή
και κρατά στις παλάμες του
ένα πράσινο φως
από το παλιό
αγαπημένο του λούνα παρκ.
Το κρύβεις μέσα σου
όταν γελούν οι άλλοι δυνατά,
όταν ζητούν μορφές καθαρές,
ονόματα, βεβαιότητες,
μικρές υπακοές.
Κάποτε κουράζεσαι.
Βγάζεις όλα σου τα πρόσωπα προσεκτικά
πάνω στο κομοδίνο,
δίπλα στα κλειδιά.
Θυμάσαι εκείνα τα απογεύματα
που περπατούσες μόνη
σε άδεια οικόπεδα
κι ο κόσμος άνοιγε εύκολα
τη σκουριασμένη πόρτα του
και ο αέρας κυλούσε στα μανίκια σου;
Εκεί σε περιμένει ακόμη
η πρώτη σου όψη.
Άφθαρτη.
Με τα γόνατα σημαδεμένα από πέτρες
και βλέμμα που χωρά
ολόκληρη πολιτεία
δίχως να γονατίζει μπροστά της.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
