Μέσα σου Αυγή

Δώσε την αγάπη

απ' το στέρνο σου πηγή,

σαν μυστική κρήνη

που ανοίγει στη σιωπή.

Άσε την να ρέει

στο σώμα σου φως,

να διατρέχει τα οστά σου

σαν άνοιξης παλμός.


Μη τη φυλάς σε κιβώτια

κλειστά και σκιερά,

κάνε την ποτάμι

που λάμπει καθαρά.

Να περνά απ' τις φλέβες σου

με διάφανη ορμή,

να ανθίζει κάθε κύτταρο

σε κόκκινη αυγή.

Κι από εκείνη την αυγή

που μέσα σου κυλά,

να υψώνεσαι σε ουρανό

που φέγγει απαλά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταθερά

Κύμα σε βράχο που δε λυγά,

η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.

Ήλιος από χαλκό

σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.

Είμαι γραμμή,

το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.

Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,

μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.

Μια αναπνοή

και πάλι όρθια.

Μια παύση

και ξανά παλμός.

Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:

δε χωρά εδώ

κανείς εκτροχιασμός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου