Κύμα σε βράχο που δε λυγά,
η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.
Ήλιος από χαλκό
σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.
Είμαι γραμμή,
το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.
Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,
μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.
Μια αναπνοή
και πάλι όρθια.
Μια παύση
και ξανά παλμός.
Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:
δε χωρά εδώ
κανείς εκτροχιασμός.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
