Στο υπόλειμμα του δειλινού,
όταν η γη αναστενάζει
κάτω από το βάρος μιας ανίκητης σιωπής,
έρχεται σαν παλιά προφητεία
το ύστατο φως
σαν βύθιση με επίγνωση,
ή ψίθυρος από μνήμη ανόθευτη.
Τα χρυσά όνειρα
ήδη έχουν κοινωνήσει τη φθορά
και μόνο η σκιά,
γεμάτη αναβολή,
περιφέρεται σαν κριτής αναποφάσιστος.
Έρχεται, λες.
Μα ο χρόνος έχει ήδη διανύσει την απόστασή του
και το αναγκαίο
έπαψε να τον αφορά.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
