Νύχτα,
τα σύννεφα γλιστρούν
με ρυθμό που δεν ξεχνά,
ένα συνεχές βάδισμα
πάνω απ’ τα φώτα της στέγης μου.
Ο αέρας μαζεύει
τα μισοειπωμένα,
τα φυλάει στα μάτια σου-
βαθύ γαλάζιο,
μα και με μία απλότητα
που καταργεί το όριο.
Κάτι κυλά αργά
ανάμεσα στη σιγή του εδάφους
σαν να είσαι κάπου δίπλα μου.
Κι ύστερα
τα σύννεφα παύουν
να κινούνται.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
