Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες
γύρω από τις χιονισμένες στέγες
ένας απόηχος στάχτης
στον παγωμένο αέρα.
Το βλέμμα του φεγγαριού - γυάλινο,
σπάει τις ευχές στο κατώφλι.
Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες
γύρω από το κερί που κρατά
το παιδί στα χέρια του - λιωμένο
απ’ την ανάσα του χρόνου.
Πού τελειώνει η αγάπη
κι από πού ξεκινά η συνήθεια;
Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες
γύρω από τις λέξεις που ντύθηκαν σκιές
και κρέμονται απ’ τα φώτα των δρόμων.
Τα αστέρια, κενά κουτιά δώρων
που αρνήθηκαν τα χέρια
που τα αγκάλιασαν.
Και τότε, τα κλαδιά ψηλώνουν
πέρα απ’ το βλέμμα των περαστικών
σφίγγοντας με στοργή τους ήσυχους
και με θυμό τους ανένδοτους.
Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες
σε πρόσωπα που ξεχάστηκαν ήδη.
Γιορτάζουν όλοι
τη μέρα που γίνονται ίδιοι.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
