Κάτι απροσδιόριστο
αναδεύτηκε μέσα στο κάλυμμα της τέφρας
μια ανάμνηση ήχου,
μια υπόνοια φωτός
σε τοπία αδρανή,
όπου η σιγή κάποτε βασίλευε με πληρότητα.
Μοριακή μετάνοια της ύλης,
υποδόρια αποκατάσταση μορφής
μέσα σε χρόνους που δεν ακολουθούν ρυθμό.
Τα σωματίδια αρθρώνουν χρώμα,
οι σκιές αναδιπλώνονται σε διαφάνειες.
Άνθισαν όλα
μες στο σημείο της άρνησης.
Καμιά νίκη δεν τις προκάλεσε,
ούτε αίμα τις πότισε,
ούτε θεός τις διάταξε,
ούτε σκοπός τις χάραξε.
Μονάχα η αδήριτη ανάγκη
να υπάρξουν πάλι
ως σύμπτωμα του ανέκφραστου.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
