Μετά την τελική υποχώρηση της κίνησης
αναδύεται μία συνέχεια που γεννά απορία
για το πρώτο ρεύμα που κατέλυσε
τη σιωπή του χώρου.
Στον επόμενο τόνο
η αλλαγή χαράζει το πέρασμα
πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνει
η σκέψη να συλλάβει.
Άραγε, τι προηγείται της επίγνωσης;
Σχηματισμοί στηριγμένοι σε σιγουριά
διαλύονται αθόρυβα,
όμως το υπόλειμμα παραμένει ως λεπτή πίεση
επάνω στο ίδιο το πεδίο που τους φιλοξένησε.
Κανένα κέντρο δεν σχηματίζεται
μονάχα μικρές, διάσπαρτες τάσεις
που στηρίζουν τη μορφή
και την εύθραυστη κανονικότητά της.
Παρεμβολές εξωτερικής προέλευσης
πυκνώνουν την εντύπωση πλάνης.
Η πρόθεση ξεθωριάζει,
η επανάληψη διαδέχεται τον εαυτό της.
Η ώθηση και η αντήχηση
αρχίζουν να μπερδεύουν τους ρόλους τους.
Στις κοινά χαραγμένες πορείες
επιβιώνει μια ανεξήγητη συνοχή
ακόμη κι όταν η αδράνεια
έχει γίνει ο μόνος χάρτης.
Το παρόν εκρήγνυται ακαριαία
προλαβαίνοντας τη δική του φθορά.
Στον επόμενο τόνο
η ροή εκτυλίσσεται
και προχωρά με την ίδια αυτοτέλεια
που δεν διαπραγματεύεται τίποτα -
καμία δύναμη δεν αρκεί
για να ανακόψει την πορεία της.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
