Monday, August 10, 2026

Ο τελευταίος σταθμός δεν ήταν ποτέ ο τελευταίος


Στον σταθμό της αναχώρησης

τα ρολόγια έχουν ήδη προχωρήσει.

Το εισιτήριο τσακισμένο στην τσέπη,

και η βαλίτσα γεμάτη

με τα μικρά προσωπικά θαύματά της

και την παλιά ζώνη

με τη χάλκινη αγκράφα.

Η ταξιδεύτρια έφυγε πάλι

όταν όλα είχαν αποκτήσει

την καλύτερη δυνατή μορφή τους.

Άφησε πίσω γιορτές

και φωτογραφίες με πρόσωπα φωτισμένα

από τη λάμψη των μηχανών.

Ένα μεγάλο μέρος της ζωής

είχε ήδη δοθεί.

Στους ανθρώπους αναζητούσε πάντα

κάποια παλιότερη εκδοχή του εαυτού της:

μία ορισμένη μορφή ομορφιάς

ικανή να της επιστρέψει κάτι χαμένο.

Ύστερα, το πρόσωπό της άλλαζε.

Τα ρούχα,

η στάση,

η ίδια η κατασκευή του σώματος

μετακινούσαν τον προορισμό.

Ποιον θα μπορούσε να αγαπήσει

ένα πρόσωπο σε διαρκή μεταμόρφωση;

Η απάντηση περίμενε πάντοτε

στην επόμενη αποβάθρα.

Το σκάφος ανέβαινε αργά

ανάμεσα στους σωλήνες ατμού

και τα γρανάζια να περιστρέφονται

κάτω από το δάπεδο.

Η Γη απομακρυνόταν.

Μέσα στο τζάμι

οι θάλασσες γίνονταν λεπτές γραμμές

και οι πόλεις μικρές συστάδες φωτός.

Εκείνη σκεφτόταν τον επόμενο προορισμό.

Όχι στον Άρη. Πολύ λίγη ζωή.

Όχι στον Κρόνο. 

Πολλοί κύκλοι για μια καρδιά

που ζητούσε ακόμη ευθεία γραμμή.

Όχι στην Αφροδίτη.

Πολύ κοντά στον ήλιο

για να ανθίσει κάτι εκεί.

Όχι στον Ερμή.

Πολύ γρήγορος 

για να προλάβει να αλλάξει.

Όχι στον Ουρανό.

Πολύ μακριά

από κάθε γνώριμο ορίζοντα.

Όχι στον Ποσειδώνα.

Πολύ βαθύς

για να φανεί ο πυθμένας.

Μέσα στο τζάμι

το πρόσωπό της έμενε για λίγο

και ύστερα διαλυόταν

μέσα στα φώτα του θαλάμου.

Ήταν ήδη αρκετό.

Οι άνθρωποι είχαν πάρει το μερίδιό τους.

Το ταξίδι μπορούσε να συνεχιστεί.

Ύστερα το σκάφος άλλαξε τροχιά.

Ένας πλανήτης εμφανίστηκε μπροστά της,

ακόμη χωρίς όνομα.

Η επιφάνειά του άνοιγε αργά

κάτω από το φως,

με μια σιωπή άγνωστη στη Γη.

Εκεί κατέβηκε. 

Ανάμεσα στις μηχανές

και στην αργή περιστροφή ενός άγνωστου κόσμου,

εμφανίστηκε ξανά η μορφή

με τα χαρακτηριστικά της επόμενης εποχής της.

Κάποιον αναγνώρισε.

Την αναγνώρισε κι εκείνος.

Της χαμογέλασε.

Η ταξιδεύτρια θα φύγει σύντομα.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου




Flight Mode

Ήθελα τη δουλειά του φύλακα αγγέλου. Πίστευα πως γεννήθηκα γι’ αυτή. Εγώ ξέρω πόσο ξενύχτησα στέλνοντας βιογραφικά σε ουρανούς με ατελε...