Πριν ακόμη χαράξει η πρώτη σκιά του πρωινού,
η κόρη της σπίθας αφουγκραζόταν
τον παλμό ενός αόρατου κύκλου.
Κυνηγούσε ένα ρολόι.
Οι δείκτες του περιφέρονταν αδιάκοπα,
λεπτό προς λεπτό,
ανάσα προς ανάσα.
Τα βήματά της χτυπούσαν τον κύκλο,
η φλόγα στα μαλλιά της υψωνόταν
και άγγιζε το γυαλί.
Στη μέση της διαδρομής
ο χρόνος βάρυνε.
Για μια στιγμή, οι αριθμοί έλαμψαν.
Το ρολόι μίλησε.
«Κυνηγούσες έναν κύκλο που ήδη σε περίμενε.
Η θέση σου ήταν πάντα στο κέντρο».
Εκείνη στάθηκε.
Τα κόκκινα μαλλιά της ησύχασαν.
Κι ο κύκλος προχώρησε
κρατώντας πλέον τη φλόγα
στο εσωτερικό του.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
