Γλίστρησε πάνω από το φως,
σαν παλάμη
στα μάτια της σελήνης.
Η μέρα κρατήθηκε
μισή αναπνοή πίσω
και το πλήθος ξέχασε για λίγο
τι θα μπορούσε να καταστρέψει
το επόμενο πρωί.
Στάθηκα εκεί,
κάτω από το αργό κοκκίνισμα του ουρανού,
αφήνοντας τη σιωπή
να περάσει από πάνω μου.
Και πάλι, η έκλειψη υφαίνει
το λεπτό της σχέδιο.
Με φυλάει από τον κόσμο
και τον κόσμο από εμένα.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
