Ρευστά τα όρια και τα ίχνη σβησμένα
τίποτα δεν ανήκει
τίποτα δεν κρατιέται
όλα διαβαίνουν σαν φως στο νερό
και μένει μόνο η μεταβολή.
Ο πόνος υπήρξε σιωπηλή κατεργασία
λεπτή φθορά που καθαρίζει το σχήμα
μα πλέον, ο χρόνος,
σαν άμμος που κάποτε έφευγε
μέσα από τα δάχτυλά σου
επιστρέφει
και πλάθει πάλι το ίδιο υλικό.
Όλα αλλάζουν μορφή,
μα τίποτα δεν χάνεται.
Η μετατόπιση είναι γλυκιά
την ψηλαφίζεις μέσα στη σιωπή της αλλαγής
και δεν αντιστέκεσαι στη ροή της.
Εκεί όπου όλα σε διαπερνούν
και τίποτα δεν σε κρατά
είναι που θα μείνεις
για πάντα νέος.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
