Εαυτέ μου,
σου γράφω από μια απόσταση ήσυχη,
σχεδόν διάφανη.
Έφυγαν τα βάρη
που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητα.
Τα άφησα πίσω.
Εξάλλου,
δεν μου ανήκαν ποτέ πραγματικά.
Η μέρα κυλά δίχως εντολές,
δίχως προσμονές.
Με κατευθύνει μόνο το φως
που απλώνεται στα δέντρα,
στη θάλασσα,
αδιάφορο και τέλειο
μέσα στην αδιαφορία του.
Εαυτέ μου,
σήμερα κανείς δεν περιμένει τίποτα από μένα.
Στον κενό αυτό χώρο
σήμερα αναπνέω
χωρίς να ζητήσω άδεια.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
