Γεννήθηκα στον Ουρανό,
γραφή μου ήταν οι γραμμές
που σχεδίαζα στα σύννεφα.
Πατέρας μου ο Άνεμος,
μου έμαθε την ανησυχία του ύψους,
την τέχνη της φυγής,
την επιμονή της πορείας.
Μητέρα μου η Γη,
μου έμαθε τη σιωπή που θρέφει,
τη βαρύτητα της υπομονής,
τα ριζώματα που πονούν
όταν αρνούνται να μείνουν.
Ένα κάλεσμα
υπήρχε πάντα εκεί
μα, χρόνο με τον χρόνο,
οι υποτιθέμενες ρίζες μου
αρχίζουν να φορούν ξένο χώμα.
Τώρα;
Παραμένω στο έδαφος
ψάχνοντας τον Ουρανό
σε βλέμματα που δεν με διαβάζουν,
σε χώρους που με κρατούν
δίχως να με αναγνωρίζουν.
Ο Ουρανός
πάντοτε με περιμένει.
Ζητά να δυναμώσουν
οι ώμοι μου σε φτερά,
να μάθω το βάρος του φωτός
πριν ανοίξει τις πύλες του.
Περίμενέ με, Ουρανέ.
Για εσένα καλλιεργώ
τις πιο καθαρές εκδοχές
του εαυτού μου,
κάθε μέρα,
ένα βήμα πιο κοντά
στην απογείωση.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
