Σε κοιτώ, φεγγάρι του δειλινού,
καθώς χαράζεις με το φως σου
τη σιωπή μου.
Τόξο της Αρτέμιδος, τεντωμένο στον αέρα,
σου μιλώ με τα μάτια
για το ταξίδι που ξεκινάς.
Οι στιγμές κυλούν
σαν αστερόσκονη,
κι εσύ που βλέπεις, ξέρεις.
Η ύλη μας είναι ρευστή,
και όταν έρθει η στιγμή
ο χρόνος θα τη σκορπίσει
εκεί που δεν υπάρχει όνομα
παρά μόνο η ανάσα του απείρου.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
