Σαν να είσαι κάπου δίπλα μου

Νύχτα,

τα σύννεφα γλιστρούν

με ρυθμό που δεν ξεχνά,

ένα συνεχές βάδισμα

πάνω απ’ τα φώτα της στέγης μου.

Ο αέρας μαζεύει

τα μισοειπωμένα,

τα φυλάει στα μάτια σου-

βαθύ γαλάζιο,

μα και με μία απλότητα

που καταργεί το όριο.

Κάτι κυλά αργά

ανάμεσα στη σιγή του εδάφους

σαν να είσαι κάπου δίπλα μου.

Κι ύστερα

τα σύννεφα παύουν

να κινούνται.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σημεία εγγύτητας

Παρουσία με έλξη

σε τοπίο αδιαμόρφωτο

ένταση ανεπαίσθητη,

μετακίνηση στην άκρη του συνειδητού,

σε μια επιλογή εκτός πλαισίου.

Ένα άγγιγμα περνά μέσα από ύλη

χωρίς σύγκρουση

επιφάνειες απροσδιόριστες

προβάλλουν αντίσταση

με διακυμάνσεις ανεξήγητες.

Στιγμές γεμάτες εσωτερική φόρτιση

απορροφούν μορφές

πριν καταγραφεί ο χρόνος.

Κάθε βύθιση, μια αποκάλυψη

ενός καινούργιου άδηλου πεδίου

εκεί όπου τίποτα

δεν περιμένει απάντηση.

Η εγγύτητα λειτούργησε

σαν παλμός ενδιάμεσου φωτισμού

μεταφέρθηκε αθόρυβα

σε σημεία που συνδέθηκαν

στην προγενέστερη σιωπή

της αρχής.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις χιονισμένες στέγες

ένας απόηχος στάχτης

στον παγωμένο αέρα.

Το βλέμμα του φεγγαριού - γυάλινο,

σπάει τις ευχές στο κατώφλι.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από το κερί που κρατά

το παιδί στα χέρια του - λιωμένο

απ’ την ανάσα του χρόνου.

Πού τελειώνει η αγάπη

κι από πού ξεκινά η συνήθεια;

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις λέξεις που ντύθηκαν σκιές

και κρέμονται απ’ τα φώτα των δρόμων.

Τα αστέρια, κενά κουτιά δώρων

που αρνήθηκαν τα χέρια

που τα αγκάλιασαν.

Και τότε, τα κλαδιά ψηλώνουν

πέρα απ’ το βλέμμα των περαστικών

σφίγγοντας με στοργή τους ήσυχους

και με θυμό τους ανένδοτους.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

σε πρόσωπα που ξεχάστηκαν ήδη.

Γιορτάζουν όλοι

τη μέρα που γίνονται ίδιοι.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άνθισαν Όλα

Κάτι απροσδιόριστο

αναδεύτηκε μέσα στο κάλυμμα της τέφρας

μια ανάμνηση ήχου,

μια υπόνοια φωτός

σε τοπία αδρανή,

όπου η σιγή κάποτε βασίλευε με πληρότητα.

Μοριακή μετάνοια της ύλης,

υποδόρια αποκατάσταση μορφής

μέσα σε χρόνους που δεν ακολουθούν ρυθμό.

Τα σωματίδια αρθρώνουν χρώμα,

οι σκιές αναδιπλώνονται σε διαφάνειες.

Άνθισαν όλα

μες στο σημείο της άρνησης.

Καμιά νίκη δεν τις προκάλεσε,

ούτε αίμα τις πότισε,

ούτε θεός τις διάταξε,

ούτε σκοπός τις χάραξε.

Μονάχα η αδήριτη ανάγκη

να υπάρξουν πάλι

ως σύμπτωμα του ανέκφραστου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου