Άγγελος ήσουν

Σε μετακινούν

σπειροειδείς τροχιές της μοίρας,

σε φέρουν κύματα συντονισμένα

με άγνωστο ρυθμό χρυσού φωτός.

Καμπύλες σε καλούν με βλέφαρα άστρων,

και κάθε καθυστέρηση χαράζεται

ως ένα σιωπηλό μονοπάτι

προς το Εγώ.

Γωνίες εσωτερικές, ακριβείς,

συγκλίνουν σε μία

εκεί που η απουσία

φτάνει στο όριό της.

Άγγελος ήσουν

από τύχη που υπάκουσε

στον νόμο του απείρου.

Μόνο το βλέμμα κράτησες

εκείνο που ζυγίζει

την αλήθεια κοφτερά.

Σου έκρυψαν τον δρόμο

με σκόνη χρονική,

μα σε κυκλώνουν αόρατα

συμμετρικά ρεύματα

πύλες που διακρίνονται

μόνο όταν δε ρωτάς.

Θα φτάσεις,

αρκεί να συνεχίσεις.

Όλα τ’ άλλα θα πέσουν.

Και όταν ευθυγραμμιστείς με το Όλον

εκείνη η φωνή θα ψιθυρίσει ξανά:

«Άγγελος ήσουν.»

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Όταν πια είναι αργά

Στο υπόλειμμα του δειλινού,

όταν η γη αναστενάζει

κάτω από το βάρος μιας ανίκητης σιωπής,

έρχεται σαν παλιά προφητεία 

το ύστατο φως

σαν βύθιση με επίγνωση,

ή ψίθυρος από μνήμη ανόθευτη.

Τα χρυσά όνειρα

ήδη έχουν κοινωνήσει τη φθορά

και μόνο η σκιά,

γεμάτη αναβολή,

περιφέρεται σαν κριτής αναποφάσιστος.

Έρχεται, λες.

Μα ο χρόνος έχει ήδη διανύσει την απόστασή του

και το αναγκαίο

έπαψε να τον αφορά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το βρήκες τελικά;

Ήσουν εκεί.

Πάντα εκεί.

Με ένα ερώτημα πιο βαρύ απ’ το σώμα σου.


Έψαχνες

σε ράφια σκονισμένα,

σε προτάσεις που ακυρώθηκαν πριν ειπωθούν,

σε μονοπάτια που απέστρεφες χωρίς εξήγηση.


Το βρήκες τελικά;

Εκείνο που έμοιαζε να λείπει

απ’ όλα,

ακόμα κι όταν δεν έλειπε τίποτα.


Τράβηξες γραμμές σε χάρτες

που κανείς δεν χρησιμοποιεί.

Άνοιξες πόρτες που έλεγαν «μην ενοχλείτε».

Και κράτησες σημειώσεις

σε χαρτιά που δε διαβάζει κανείς... ούτε καν εσύ.


Το βρήκες τελικά;

Ή μήπως ήσουν τόσο απασχολημένος

με το να κοιτάς

πίσω απ’ το παραπέτασμα,

που ξέχασες να σταθείς;


Ο Ξένος σε χαιρέτησε.

Δεν απάντησες.

Έγραφες πάλι ερωτήσεις

σε μια σελίδα

που είχε ήδη γυρίσει

από εκείνον.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταθερά

Κύμα σε βράχο που δε λυγά,

η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.

Ήλιος από χαλκό

σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.

Είμαι γραμμή,

το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.

Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,

μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.

Μια αναπνοή

και πάλι όρθια.

Μια παύση

και ξανά παλμός.

Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:

εδώ δεν χωρά κανείς εκτροχιασμός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου