μην μετράς τις παύσεις
ενός ξένου ρολογιού.
Οι δείκτες είναι γυάλινα φίδια,
δεν αξίζει να ταΐζεις το δηλητήριο τους
με την αναμονή σου.
Η φλόγα σου-
στάχτη που ζητά να γίνει έδαφος.
Και στο έδαφος αυτό
οι σπόροι που κουβαλάς
θα σκίσουν το πέπλο του χρόνου,
θα υψωθούν σε στεφάνι ανθισμένο
που πάντα σου ανήκε.
Τα αγκάθια θα αποσυρθούν μόνα τους,
θα γαζώσουν τα στόματα
που τρέφονται με ειρωνεία,
θα ράψουν σιωπή εκεί όπου νόμιζαν
πως σπέρνουν σκιά.
Κορίτσι από άνθη και πέτρα,
μην λυπάσαι τις προσδοκίες
που η κοινωνία ρίχνει σαν άμμο
πάνω σε φλόγα αναμμένη.
Εσύ είσαι ποτάμι που χαράζει δρόμους,
και το φως σου,
όταν ξεχυθεί αλύγιστο,
θα τυφλώσει όσους παρίσταναν
πως δεν το έβλεπαν.
Το στέμμα σου περιμένει.
Και είναι ήδη δικό σου.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
