Την τίμησαν με αιωνιότητα,
τοποθέτησαν φεγγάρια
πάνω στο προσκεφάλι της.
Κι όμως,
Έμεινε ασυγκίνητη.
Έμαθε να λάμπει μόνη,
πλέκοντας στο σώμα της
τα γειτονικά αστέρια.
Βλέμμα καθαρό,
με σάρκα ιστορίας
και πνοή αλήθειας.
Είδε σύμβολα σαν θεατής,
μα δεν αγοράστηκε
από κανένα.
Της κρέμασαν το φεγγάρι
και εκείνη έβλεπε
την αδυναμία τους
να σταθούν απέναντί της.
Ομορφιά χωρίς υπενθύμιση,
χωρίς ανάγκη αναγνώρισης.
Αξία καθαρή
χωρίς αποδείξεις,
εντυπωσιάζεται μόνο
από ό,τι της μοιάζει.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
