Μείνε, Οκτώβρη.
Να ξεβάψει λίγο το φως
να μουλιάσει η μέρα
να με βρει βροχή
εκεί που δεν φαίνομαι.
Ό,τι λάμπει
το είδα να σαπίζει από μέσα
με δόντια λευκά, χαμόγελα μισοφέγγαρα
και λέξεις στρογγυλές
που δεν πέφτουν ποτέ κάτω
μόνο κυλάνε, χωρίς βάρος,
χωρίς αντίκτυπο,
χωρίς δισταγμό για το πού θα πέσουν
ή ποιον θα αγγίξουν με την άκρη τους.
Εσύ φέρε λάσπη,
κι εκείνα τα σιωπηλά απογεύματα
που ό,τι μένει είναι αληθινό
και στάζει.
Σήμερα έμαθα πως η προσποίηση έχει ήλιο
και το φως του
είναι ευγενικό με τους αδιάφορους.
Εγώ μένω στη βροχή σου
να σβήσω το περίγραμμα
να ξεχαστώ
για να σωθώ.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
