Κρύβεται μέσα σου
σαν μια ήρεμη φλόγα
που δεν αφήνει τον άνεμο
να την κινήσει.
Η φωνή της είναι σιγανή
σε κάθε παύση της σκέψης σου.
Κάποιες στιγμές τη νιώθεις,
μια θαλπωρή,
όταν έρχεται σαν ήλιος
που τρυπάει τον χειμώνα σου.
Άλλες φορές,
σου δείχνει τα δόντια της.
Σε δαγκώνει από μέσα προς τα έξω,
γεμίζοντας το σώμα σου κενά,
καταδιώκοντάς σε
όταν αρνείσαι να τη δεις.
Μα όταν τη αγκαλιάσεις,
όταν πεις «ναι, υπάρχεις»,
σε ντύνει με λάμψη
και σε κάνει ολόκληρο.
Το όνομά της;
Ομορφιά.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
