ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/

Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

Οπισθόφυλλο βιβλίου:

Συνέντευξη

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.

Το Ύστερα

Έρωτα, γαλάζιο κύμα,

ήρθες απαλός και αδάμαστος.

Με κατάπιες χωρίς βία.

Οι παλιές αντιστάσεις έσβησαν αθόρυβα,

οι φόβοι παραμέρισαν,

και η καρδιά βρήκε ξανά

τον ρυθμό που γνώριζε.


Τότε κατάλαβα.

Πάντα εκεί ήσουν,

σαν φως επάνω στο γυαλί του καθρέφτη μου,

σαν μία αόρατη πλημμύρα

που περίμενε το βλέμμα μου.


Σε αφήνω λοιπόν.

Σήκωσέ με ολόκληρη.

Φύτεψε τη νέα αρχή,

ήσυχα, σχεδόν μυστικά,

ανοίγοντας χώρο

για το επόμενο φως.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Έκλειψη

Γλίστρησε πάνω από το φως,

σαν παλάμη

στα μάτια της σελήνης.

Η μέρα κρατήθηκε

μισή αναπνοή πίσω

και το πλήθος ξέχασε για λίγο

τι θα μπορούσε να καταστρέψει

το επόμενο πρωί.


Στάθηκα εκεί,

κάτω από το αργό κοκκίνισμα του ουρανού,

αφήνοντας τη σιωπή

να περάσει από πάνω μου.

Και πάλι, η έκλειψη υφαίνει

το λεπτό της σχέδιο.

Με φυλάει από τον κόσμο

και τον κόσμο από εμένα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Κόρη της Σπίθας

Πριν ακόμη χαράξει η πρώτη σκιά του πρωινού,

η κόρη της σπίθας αφουγκραζόταν

τον παλμό ενός αόρατου κύκλου.


Κυνηγούσε ένα ρολόι.

Οι δείκτες του περιφέρονταν αδιάκοπα,

λεπτό προς λεπτό,

ανάσα προς ανάσα.


Τα βήματά της χτυπούσαν τον κύκλο,

η φλόγα στα μαλλιά της υψωνόταν

και άγγιζε το γυαλί.


Στη μέση της διαδρομής

ο χρόνος βάρυνε.

Για μια στιγμή, οι αριθμοί έλαμψαν.


Το ρολόι μίλησε.

«Κυνηγούσες έναν κύκλο που ήδη σε περίμενε.

Η θέση σου ήταν πάντα στο κέντρο».


Εκείνη στάθηκε.

Τα κόκκινα μαλλιά της ησύχασαν.

Κι ο κύκλος προχώρησε

κρατώντας πλέον τη φλόγα

στο εσωτερικό του.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Μέσα σου Αυγή

Δώσε την αγάπη

απ' το στέρνο σου πηγή,

σαν μυστική κρήνη

που ανοίγει στη σιωπή.

Άφησέ την να ρεύσει

στο σώμα σου φως,

να διατρέχει τα οστά σου

σαν άνοιξης παλμός.


Μη τη φυλάς σε κιβώτια

κλειστά και σκιερά,

κάν' την ποτάμι

που λάμπει καθαρά.

Να περνά απ' τις αρτηρίες σου

με διάφανη ορμή,

να ανθίζει κάθε κύτταρο

σε κόκκινη αυγή.

Κι από εκείνη την αυγή

που μέσα σου κυλά,

να υψώνεσαι σε ουρανό

που φέγγει απαλά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Βάρος της Λάμψης

Κοιτάζω τον ήλιο

και οι κόρες μου γίνονται στενές πύλες,

φρουροί μπροστά σε χρυσή πλημμύρα.

Το φως στάζει πυρωμένο μέλι

πάνω στον αμφιβληστροειδή,

ενώ οι σκέψεις κινδύνου

τρέμουν μέσα στο κρανίο-

μικρό πουλί παγιδευμένο

σε καμπάνα φωτιάς.

Η λάμψη επιμένει,

χαράζει σύμβολα από λευκό πυρ

στο εσωτερικό του σκοταδιού,

και τα δάκρυα κυλούν

ως υγρές υπογραφές της έντασης.

Κλείνω τα μάτια,

αφήνοντας σκιές και εκρήξεις να χορέψουν

πίσω από το κόκκινο πέπλο.

Ο κόσμος επιστρέφει αργά.

Το περίγραμμα είναι πιο καθαρό.

Τελικά είμαι ευγνώμων

που τα μάτια μου έμαθαν

το βάρος της λάμψης.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σιωπή και τάξη

Προχωρά εκείνος

με τη φωτιά στα χέρια,

γέννηση αφήνει στο πέρασμά του

καμία στάλα παρελθόν δεν τον αγγίζει.


Η τόλμη

ένα βήμα πριν απ’ τον χρόνο,

το χώμα δεν αντιστέκεται

και ο φόβος,

αν υπάρχει, δεν προλαβαίνει να μιλήσει.


Οι άλλοι παραμένουν καθισμένοι,

μετρούν τους παλμούς τους

μην τύχει και χαλάσει η αταξία τους.


Λένε πως είναι σοφοί

επειδή δεν πληγώθηκαν.

Κι οι πολλοί πιστεύουν

πως η γαλήνη είναι αρετή.


Δεν ακούν τους ρυθμούς

που πάλλονται στο αίμα του αγώνα,

δεν βλέπουν τη λάμψη

εκείνων που διάλεξαν το πέρασμα.


Όλος ο κόσμος

ένας πύργος από στάχτη,

εκτός απ’ αυτούς

που έγιναν φλόγα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το πνεύμα της Αλήθειας

- Σου φέρνω ένα δώρο. Το κράτησα μακριά απ’ όλους. Δεν ζητώ ανταμοιβή. Θέλω μόνο να μάθω αν είσαι εδώ.

- Δεν βρίσκομαι πουθενά. Δεν με χωρά μορφή, ούτε φωνή. Αν προσπαθήσεις να με κατονομάσεις, ψέμα θα δημιουργήσεις.

- Κι όμως, όλοι μιλούν στο όνομά σου. Σε κηρύττουν, σε διδάσκουν, σε ακολουθούν, υπηρετώντας σε με βεβαιότητα.

- Κι όμως, δεν με γνώρισαν ποτέ. Μονάχα τον φόβο τους έντυσαν με το όνομά μου.

- Άρα, δεν υπάρχεις;

- Υπάρχω μόνο όσο αμφισβητούμαι. Όταν με θεωρούν βέβαιη, σβήνω. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία.

- Κι αυτό που κρατώ στα χέρια μου;

- Είναι το πιο τίμιο δώρο. Η παραδοχή ότι έψαξες... και τελικά δεν βρήκες τίποτα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άγγελος ήσουν

Σε μετακινούν

σπειροειδείς τροχιές της μοίρας,

σε φέρουν κύματα συντονισμένα

με άγνωστο ρυθμό χρυσού φωτός.

Καμπύλες σε καλούν με βλέφαρα άστρων,

και κάθε καθυστέρηση χαράζεται

ως ένα σιωπηλό μονοπάτι

προς το Εγώ.

Γωνίες εσωτερικές, ακριβείς,

συγκλίνουν σε μία

εκεί που η απουσία

φτάνει στο όριό της.

Άγγελος ήσουν

από τύχη που υπάκουσε

στον νόμο του απείρου.

Μόνο το βλέμμα κράτησες

εκείνο που ζυγίζει

την αλήθεια κοφτερά.

Σου έκρυψαν τον δρόμο

με σκόνη χρονική,

μα σε κυκλώνουν αόρατα

συμμετρικά ρεύματα

πύλες που διακρίνονται

μόνο όταν δε ρωτάς.

Θα φτάσεις,

αρκεί να συνεχίσεις.

Όλα τ’ άλλα θα πέσουν.

Και όταν ευθυγραμμιστείς με το Όλον

εκείνη η φωνή θα ψιθυρίσει ξανά:

«Άγγελος ήσουν.»

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Όταν πια είναι αργά

Στο υπόλειμμα του δειλινού,

όταν η γη αναστενάζει

κάτω από το βάρος μιας ανίκητης σιωπής,

έρχεται σαν παλιά προφητεία 

το ύστατο φως

σαν βύθιση με επίγνωση,

ή ψίθυρος από μνήμη ανόθευτη.

Τα χρυσά όνειρα

ήδη έχουν κοινωνήσει τη φθορά

και μόνο η σκιά,

γεμάτη αναβολή,

περιφέρεται σαν κριτής αναποφάσιστος.

Έρχεται, λες.

Μα ο χρόνος έχει ήδη διανύσει την απόστασή του

και το αναγκαίο

έπαψε να τον αφορά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το βρήκες τελικά;

Ήσουν εκεί.

Πάντα εκεί.

Με ένα ερώτημα πιο βαρύ απ’ το σώμα σου.


Έψαχνες

σε ράφια σκονισμένα,

σε προτάσεις που ακυρώθηκαν πριν ειπωθούν,

σε μονοπάτια που απέστρεφες χωρίς εξήγηση.


Το βρήκες τελικά;

Εκείνο που έμοιαζε να λείπει

απ’ όλα,

ακόμα κι όταν δεν έλειπε τίποτα.


Τράβηξες γραμμές σε χάρτες

που κανείς δεν χρησιμοποιεί.

Άνοιξες πόρτες που έλεγαν «μην ενοχλείτε».

Και κράτησες σημειώσεις

σε χαρτιά που δε διαβάζει κανείς... ούτε καν εσύ.


Το βρήκες τελικά;

Ή μήπως ήσουν τόσο απασχολημένος

με το να κοιτάς

πίσω απ’ το παραπέτασμα,

που ξέχασες να σταθείς;


Ο Ξένος σε χαιρέτησε.

Δεν απάντησες.

Έγραφες πάλι ερωτήσεις

σε μια σελίδα

που είχε ήδη γυρίσει

από εκείνον.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταθερά

Κύμα σε βράχο που δε λυγά,

η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.

Ήλιος από χαλκό

σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.

Είμαι γραμμή,

το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.

Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,

μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.

Μια αναπνοή

και πάλι όρθια.

Μια παύση

και ξανά παλμός.

Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:

εδώ δεν χωρά κανείς εκτροχιασμός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου