Το σώμα υψώνεται
στη ρωγμή του ουρανού.
Στάχτη απ’ το άρρητο,
ο ήχος μιας συγγνώμης,
πριν ειπωθεί.
Μια πνοή που έγινε πηγή,
χωρίς βάρος,
χωρίς αρχή.
Και κάποιος,
ίσως θεός,
ίσως πληγή,
υπάρχει.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
Για Πάντα Νέος
Ρευστά τα όρια και τα ίχνη σβησμένα τίποτα δεν ανήκει τίποτα δεν κρατιέται όλα διαβαίνουν σαν φως στο νερό και μένει μόνο η μεταβολή. Ο πόνο...
-
Η πλάκα είναι παλιά μα τα γράμματα νωπά. Τα χάραξε κάποιος χτες… ή κάποτε. Ονομασίες προσεκτικά διαλεγμένες, ημερομηνίες σαν σκιές που ... -
Σταγόνες πέφτουν στο μέτωπο, στα μάτια, τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου ψάχνουν το μαλακό σημείο πίσω από τη γλώσσα. Στάζουν μέσα στους... -
Ρόδα βαμμένα βαθιά μέσα σε φως δίχως πηγή ανασαίνουν ελεύθερα στην υγρασία. Ομίχλη σελίδων ανέγγιχτων διασχίζει κορμούς και μέτωπα γεμίζει ...