Το σώμα υψώνεται
στη ρωγμή του ουρανού.
Στάχτη απ’ το άρρητο,
ο ήχος μιας συγγνώμης,
πριν ειπωθεί.
Μια πνοή που έγινε πηγή,
χωρίς βάρος,
χωρίς αρχή.
Και κάποιος,
ίσως θεός,
ίσως πληγή,
υπάρχει.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
Flight Mode
Ήθελα τη δουλειά του φύλακα αγγέλου. Πίστευα πως γεννήθηκα γι’ αυτή. Εγώ ξέρω πόσο ξενύχτησα στέλνοντας βιογραφικά σε ουρανούς με ατελε...
-
Στο Business Casual, η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου χτίζει έναν κόσμο όπου η επιβίωση απαιτεί ακρωτηριασμό: της φωνής, της σκέψης, της επιθυμίας κα... -
Σταγόνες πέφτουν στο μέτωπο, στα μάτια, τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου ψάχνουν το μαλακό σημείο πίσω από τη γλώσσα. Στάζουν μέσα στους... -
Ρόδα βαμμένα βαθιά μέσα σε φως δίχως πηγή ανασαίνουν ελεύθερα στην υγρασία. Ομίχλη σελίδων ανέγγιχτων διασχίζει κορμούς και μέτωπα γεμίζει ...