Το σώμα υψώνεται
στη ρωγμή του ουρανού.
Στάχτη απ’ το άρρητο,
ο ήχος μιας συγγνώμης,
πριν ειπωθεί.
Μια πνοή που έγινε πηγή,
χωρίς βάρος,
χωρίς αρχή.
Και κάποιος,
ίσως θεός,
ίσως πληγή,
υπάρχει.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
Άγγελος ήσουν
Σε μετακινούν σπειροειδείς τροχιές της μοίρας, σε φέρουν κύματα συντονισμένα με άγνωστο ρυθμό χρυσού φωτός. Καμπύλες σε καλούν με βλέφαρα ά...
-
Η πλάκα είναι παλιά μα τα γράμματα νωπά. Τα χάραξε κάποιος χτες… ή κάποτε. Ονομασίες προσεκτικά διαλεγμένες, ημερομηνίες σαν σκιές που ... -
Σταγόνες πέφτουν στο μέτωπο, στα μάτια, τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου ψάχνουν το μαλακό σημείο πίσω από τη γλώσσα. Στάζουν μέσα στους... -
Ένα χέρι από αλάτι γλιστρά στις ρίζες του χρόνου. Τα βράχια θυμούνται ό,τι το κύμα προσποιείται πως ξεχνά. Ο ήλιος ακολουθεί από απόστ...