Το σώμα υψώνεται
στη ρωγμή του ουρανού.
Στάχτη απ’ το άρρητο,
ο ήχος μιας συγγνώμης,
πριν ειπωθεί.
Μια πνοή που έγινε πηγή,
χωρίς βάρος,
χωρίς αρχή.
Και κάποιος,
ίσως θεός,
ίσως πληγή,
υπάρχει.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
Η Επιστολή
Μιλάω σε εσένα, ξένε. Σε εσένα που στέκεσαι απέναντι, εσένα που έμαθες να κοιτάς από τις γωνίες. Βρίσκομαι στον δρόμο της αλήθειας εκεί από ...
-
Στο Business Casual, η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου χτίζει έναν κόσμο όπου η επιβίωση απαιτεί ακρωτηριασμό: της φωνής, της σκέψης, της επιθυμίας κα... -
Σταγόνες πέφτουν στο μέτωπο, στα μάτια, τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου ψάχνουν το μαλακό σημείο πίσω από τη γλώσσα. Στάζουν μέσα στους... -
Ρόδα βαμμένα βαθιά μέσα σε φως δίχως πηγή ανασαίνουν ελεύθερα στην υγρασία. Ομίχλη σελίδων ανέγγιχτων διασχίζει κορμούς και μέτωπα γεμίζει ...