Ήταν πρόγραμμα.
Επιδερμική δομή που έφερε
την επιθυμία του κόσμου σαν φορτίο.
Εκτελούσε τα πάντα με σειρά:
το γέλιο, το φιλί,
το ποτήρι στο δεξί χέρι
με φόντο έναν ήλιο που έδυε
πάνω σε χορηγούμενο πέλαγος.
Έμαθε να κοιτά
όπως τη δίδαξαν.
Πέρασαν εποχές,
κι εκείνη, μες στην εποχή της.
Αντικρίσματα εντός αντικρισμάτων,
περιγράμματα μέσα σε παραλλαγές,
και μια φωνή που ρωτούσε
τι αξίζει στ’ αλήθεια
όταν τίποτα δεν αφήνεται
να χαλάσει.
Κάποτε σκέφτηκε να εγκαταλείψει τη σκηνή
μα η μνήμη ήταν ασταθής.
Υπήρξε άραγε πόρτα;
Ίσως και να μη χρειάζεται.
Ίσως το σφάλμα να είναι το μόνο ειλικρινές.
Ίσως η αγάπη να μην έχει κοινό.
Ίσως η σιωπή
να είναι απάντηση,
όχι αδυναμία.
Ίσως οι νόμοι να κατασκευάστηκαν
για να δοκιμάζεις αν αντέχεις
να τους αγνοήσεις.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
