Ένα χέρι από αλάτι
γλιστρά στις ρίζες του χρόνου.
Τα βράχια θυμούνται
ό,τι το κύμα προσποιείται πως ξεχνά.
Ο ήλιος ακολουθεί από απόσταση.
Ο ορίζοντας δεν υπόσχεται τίποτα,
είναι μόνο μια ρωγμή
στη συνείδηση του απείρου.
Μεταξύ Αφρού και Ύλης
γεννιούνται καράβια από σκιές
και ναυαγούν πριν καν υπάρξουν.
Ο αφρός διαγράφει την αμμουδιά.
Κάτι ξυπνά στον βυθό
που δεν ήταν ποτέ κοιμισμένο.
Κι εγώ, με τα πόδια χωμένα στην άμμο,
κρατώ μια θάλασσα που δε χωρά
ούτε τον εαυτό της.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
