Βαδίζει τώρα,
εκεί που το φως δεν έχει μορφή
ούτε σκοπό
μονάχα ανάσα.
Το χέρι που άγγιξε τη σκόνη
την ευλόγησε χωρίς να το ξέρει.
Άνθρωποι σκυφτοί,
σήκωσαν το κεφάλι.
Ένα βλέμμα που μιλούσε
σε γλώσσες πριν τις λέξεις.
Άνοιγε πόρτες,
για να μη μείνει κανείς απ’ έξω.
Και τώρα,
ένα πέπλο λευκό
στέκει στον αέρα,
ως παρουσία
που επιμένει.
Δίχως φωνή,
δίχως σώμα,
μα με την ουσία
όσων θέλησαν να αγαπήσουν
χωρίς όρους.
Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου
