ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/

Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

Οπισθόφυλλο βιβλίου:

Συνέντευξη

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.

Το Ύστερα

Έρωτα, γαλάζιο κύμα,

ήρθες απαλός και αδάμαστος.

Με κατάπιες χωρίς βία.

Οι παλιές αντιστάσεις έσβησαν αθόρυβα,

οι φόβοι παραμέρισαν,

και η καρδιά βρήκε ξανά

τον ρυθμό που γνώριζε.


Τότε κατάλαβα.

Πάντα εκεί ήσουν,

σαν φως επάνω στο γυαλί του καθρέφτη μου,

σαν μία αόρατη πλημμύρα

που περίμενε το βλέμμα μου.


Σε αφήνω λοιπόν.

Σήκωσέ με ολόκληρη.

Φύτεψε τη νέα αρχή,

ήσυχα, σχεδόν μυστικά,

ανοίγοντας χώρο

για το επόμενο φως.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Έκλειψη

Γλίστρησε πάνω από το φως,

σαν παλάμη

στα μάτια της σελήνης.

Η μέρα κρατήθηκε

μισή αναπνοή πίσω

και το πλήθος ξέχασε για λίγο

τι θα μπορούσε να καταστρέψει

το επόμενο πρωί.


Στάθηκα εκεί,

κάτω από το αργό κοκκίνισμα του ουρανού,

αφήνοντας τη σιωπή

να περάσει από πάνω μου.

Και πάλι, η έκλειψη υφαίνει

το λεπτό της σχέδιο.

Με φυλάει από τον κόσμο

και τον κόσμο από εμένα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Κόρη της Σπίθας

Πριν ακόμη χαράξει η πρώτη σκιά του πρωινού,

η κόρη της σπίθας αφουγκραζόταν

τον παλμό ενός αόρατου κύκλου.


Κυνηγούσε ένα ρολόι.

Οι δείκτες του περιφέρονταν αδιάκοπα,

λεπτό προς λεπτό,

ανάσα προς ανάσα.


Τα βήματά της χτυπούσαν τον κύκλο,

η φλόγα στα μαλλιά της υψωνόταν

και άγγιζε το γυαλί.


Στη μέση της διαδρομής

ο χρόνος βάρυνε.

Για μια στιγμή, οι αριθμοί έλαμψαν.


Το ρολόι μίλησε.

«Κυνηγούσες έναν κύκλο που ήδη σε περίμενε.

Η θέση σου ήταν πάντα στο κέντρο».


Εκείνη στάθηκε.

Τα κόκκινα μαλλιά της ησύχασαν.

Κι ο κύκλος προχώρησε

κρατώντας πλέον τη φλόγα

στο εσωτερικό του.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Μέσα σου Αυγή

Δώσε την αγάπη

απ' το στέρνο σου πηγή,

σαν μυστική κρήνη

που ανοίγει στη σιωπή.

Άφησέ την να ρεύσει

στο σώμα σου φως,

να διατρέχει τα οστά σου

σαν άνοιξης παλμός.


Μη τη φυλάς σε κιβώτια

κλειστά και σκιερά,

κάν' την ποτάμι

που λάμπει καθαρά.

Να περνά απ' τις αρτηρίες σου

με διάφανη ορμή,

να ανθίζει κάθε κύτταρο

σε κόκκινη αυγή.

Κι από εκείνη την αυγή

που μέσα σου κυλά,

να υψώνεσαι σε ουρανό

που φέγγει απαλά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Βάρος της Λάμψης

Κοιτάζω τον ήλιο

και οι κόρες μου γίνονται στενές πύλες,

φρουροί μπροστά σε χρυσή πλημμύρα.

Το φως στάζει πυρωμένο μέλι

πάνω στον αμφιβληστροειδή,

ενώ οι σκέψεις κινδύνου

τρέμουν μέσα στο κρανίο-

μικρό πουλί παγιδευμένο

σε καμπάνα φωτιάς.

Η λάμψη επιμένει,

χαράζει σύμβολα από λευκό πυρ

στο εσωτερικό του σκοταδιού,

και τα δάκρυα κυλούν

ως υγρές υπογραφές της έντασης.

Κλείνω τα μάτια,

αφήνοντας σκιές και εκρήξεις να χορέψουν

πίσω από το κόκκινο πέπλο.

Ο κόσμος επιστρέφει αργά.

Το περίγραμμα είναι πιο καθαρό.

Τελικά είμαι ευγνώμων

που τα μάτια μου έμαθαν

το βάρος της λάμψης.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σιωπή και τάξη

Προχωρά εκείνος

με τη φωτιά στα χέρια,

γέννηση αφήνει στο πέρασμά του

καμία στάλα παρελθόν δεν τον αγγίζει.


Η τόλμη

ένα βήμα πριν απ’ τον χρόνο,

το χώμα δεν αντιστέκεται

και ο φόβος,

αν υπάρχει, δεν προλαβαίνει να μιλήσει.


Οι άλλοι παραμένουν καθισμένοι,

μετρούν τους παλμούς τους

μην τύχει και χαλάσει η αταξία τους.


Λένε πως είναι σοφοί

επειδή δεν πληγώθηκαν.

Κι οι πολλοί πιστεύουν

πως η γαλήνη είναι αρετή.


Δεν ακούν τους ρυθμούς

που πάλλονται στο αίμα του αγώνα,

δεν βλέπουν τη λάμψη

εκείνων που διάλεξαν το πέρασμα.


Όλος ο κόσμος

ένας πύργος από στάχτη,

εκτός απ’ αυτούς

που έγιναν φλόγα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το πνεύμα της Αλήθειας

- Σου φέρνω ένα δώρο. Το κράτησα μακριά απ’ όλους. Δεν ζητώ ανταμοιβή. Θέλω μόνο να μάθω αν είσαι εδώ.

- Δεν βρίσκομαι πουθενά. Δεν με χωρά μορφή, ούτε φωνή. Αν προσπαθήσεις να με κατονομάσεις, ψέμα θα δημιουργήσεις.

- Κι όμως, όλοι μιλούν στο όνομά σου. Σε κηρύττουν, σε διδάσκουν, σε ακολουθούν, υπηρετώντας σε με βεβαιότητα.

- Κι όμως, δεν με γνώρισαν ποτέ. Μονάχα τον φόβο τους έντυσαν με το όνομά μου.

- Άρα, δεν υπάρχεις;

- Υπάρχω μόνο όσο αμφισβητούμαι. Όταν με θεωρούν βέβαιη, σβήνω. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία.

- Κι αυτό που κρατώ στα χέρια μου;

- Είναι το πιο τίμιο δώρο. Η παραδοχή ότι έψαξες... και τελικά δεν βρήκες τίποτα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άγγελος ήσουν

Σε μετακινούν

σπειροειδείς τροχιές της μοίρας,

σε φέρουν κύματα συντονισμένα

με άγνωστο ρυθμό χρυσού φωτός.

Καμπύλες σε καλούν με βλέφαρα άστρων,

και κάθε καθυστέρηση χαράζεται

ως ένα σιωπηλό μονοπάτι

προς το Εγώ.

Γωνίες εσωτερικές, ακριβείς,

συγκλίνουν σε μία

εκεί που η απουσία

φτάνει στο όριό της.

Άγγελος ήσουν

από τύχη που υπάκουσε

στον νόμο του απείρου.

Μόνο το βλέμμα κράτησες

εκείνο που ζυγίζει

την αλήθεια κοφτερά.

Σου έκρυψαν τον δρόμο

με σκόνη χρονική,

μα σε κυκλώνουν αόρατα

συμμετρικά ρεύματα

πύλες που διακρίνονται

μόνο όταν δε ρωτάς.

Θα φτάσεις,

αρκεί να συνεχίσεις.

Όλα τ’ άλλα θα πέσουν.

Και όταν ευθυγραμμιστείς με το Όλον

εκείνη η φωνή θα ψιθυρίσει ξανά:

«Άγγελος ήσουν.»

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Όταν πια είναι αργά

Στο υπόλειμμα του δειλινού,

όταν η γη αναστενάζει

κάτω από το βάρος μιας ανίκητης σιωπής,

έρχεται σαν παλιά προφητεία 

το ύστατο φως

σαν βύθιση με επίγνωση,

ή ψίθυρος από μνήμη ανόθευτη.

Τα χρυσά όνειρα

ήδη έχουν κοινωνήσει τη φθορά

και μόνο η σκιά,

γεμάτη αναβολή,

περιφέρεται σαν κριτής αναποφάσιστος.

Έρχεται, λες.

Μα ο χρόνος έχει ήδη διανύσει την απόστασή του

και το αναγκαίο

έπαψε να τον αφορά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το βρήκες τελικά;

Ήσουν εκεί.

Πάντα εκεί.

Με ένα ερώτημα πιο βαρύ απ’ το σώμα σου.


Έψαχνες

σε ράφια σκονισμένα,

σε προτάσεις που ακυρώθηκαν πριν ειπωθούν,

σε μονοπάτια που απέστρεφες χωρίς εξήγηση.


Το βρήκες τελικά;

Εκείνο που έμοιαζε να λείπει

απ’ όλα,

ακόμα κι όταν δεν έλειπε τίποτα.


Τράβηξες γραμμές σε χάρτες

που κανείς δεν χρησιμοποιεί.

Άνοιξες πόρτες που έλεγαν «μην ενοχλείτε».

Και κράτησες σημειώσεις

σε χαρτιά που δε διαβάζει κανείς... ούτε καν εσύ.


Το βρήκες τελικά;

Ή μήπως ήσουν τόσο απασχολημένος

με το να κοιτάς

πίσω απ’ το παραπέτασμα,

που ξέχασες να σταθείς;


Ο Ξένος σε χαιρέτησε.

Δεν απάντησες.

Έγραφες πάλι ερωτήσεις

σε μια σελίδα

που είχε ήδη γυρίσει

από εκείνον.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταθερά

Κύμα σε βράχο που δε λυγά,

η μέρα γέρνει και δεν τελειώνει.

Ήλιος από χαλκό

σκορπίζει βήματα σε σιωπηλό σεντόνι.

Είμαι γραμμή,

το χέρι που δεν αφήνει τη γραφίδα.

Ό,τι κι αν σέρνει η στροφή ή η σιγή,

μένει ακέραιο το φως στην πυξίδα.

Μια αναπνοή

και πάλι όρθια.

Μια παύση

και ξανά παλμός.

Ο άνεμος χτυπά, μα είναι ανώφελο:

εδώ δεν χωρά κανείς εκτροχιασμός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σαν να είσαι κάπου δίπλα μου

Νύχτα,

τα σύννεφα γλιστρούν

με ρυθμό που δεν ξεχνά,

ένα συνεχές βάδισμα

πάνω απ’ τα φώτα της στέγης μου.

Ο αέρας μαζεύει

τα μισοειπωμένα,

τα φυλάει στα μάτια σου-

βαθύ γαλάζιο,

μα και με μία απλότητα

που καταργεί το όριο.

Κάτι κυλά αργά

ανάμεσα στη σιγή του εδάφους

σαν να είσαι κάπου δίπλα μου.

Κι ύστερα

τα σύννεφα παύουν

να κινούνται.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σημεία εγγύτητας

Παρουσία με έλξη

σε τοπίο αδιαμόρφωτο

ένταση ανεπαίσθητη,

μετακίνηση στην άκρη του συνειδητού,

σε μια επιλογή εκτός πλαισίου.

Ένα άγγιγμα περνά μέσα από ύλη

χωρίς σύγκρουση

επιφάνειες απροσδιόριστες

προβάλλουν αντίσταση

με διακυμάνσεις ανεξήγητες.

Στιγμές γεμάτες εσωτερική φόρτιση

απορροφούν μορφές

πριν καταγραφεί ο χρόνος.

Κάθε βύθιση, μια αποκάλυψη

ενός καινούργιου άδηλου πεδίου

εκεί όπου τίποτα

δεν περιμένει απάντηση.

Η εγγύτητα λειτούργησε

σαν παλμός ενδιάμεσου φωτισμού

μεταφέρθηκε αθόρυβα

σε σημεία που συνδέθηκαν

στην προγενέστερη σιωπή

της αρχής.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις χιονισμένες στέγες

ένας απόηχος στάχτης

στον παγωμένο αέρα.

Το βλέμμα του φεγγαριού - γυάλινο,

σπάει τις ευχές στο κατώφλι.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από το κερί που κρατά

το παιδί στα χέρια του - λιωμένο

απ’ την ανάσα του χρόνου.

Πού τελειώνει η αγάπη

κι από πού ξεκινά η συνήθεια;

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

γύρω από τις λέξεις που ντύθηκαν σκιές

και κρέμονται απ’ τα φώτα των δρόμων.

Τα αστέρια, κενά κουτιά δώρων

που αρνήθηκαν τα χέρια

που τα αγκάλιασαν.

Και τότε, τα κλαδιά ψηλώνουν

πέρα απ’ το βλέμμα των περαστικών

σφίγγοντας με στοργή τους ήσυχους

και με θυμό τους ανένδοτους.

Ο χρόνος τυλίγει κορδέλες

σε πρόσωπα που ξεχάστηκαν ήδη.

Γιορτάζουν όλοι

τη μέρα που γίνονται ίδιοι.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Άνθισαν Όλα

Κάτι απροσδιόριστο

αναδεύτηκε μέσα στο κάλυμμα της τέφρας

μια ανάμνηση ήχου,

μια υπόνοια φωτός

σε τοπία αδρανή,

όπου η σιγή κάποτε βασίλευε με πληρότητα.

Μοριακή μετάνοια της ύλης,

υποδόρια αποκατάσταση μορφής

μέσα σε χρόνους που δεν ακολουθούν ρυθμό.

Τα σωματίδια αρθρώνουν χρώμα,

οι σκιές αναδιπλώνονται σε διαφάνειες.

Άνθισαν όλα

μες στο σημείο της άρνησης.

Καμιά νίκη δεν τις προκάλεσε,

ούτε αίμα τις πότισε,

ούτε θεός τις διάταξε,

ούτε σκοπός τις χάραξε.

Μονάχα η αδήριτη ανάγκη

να υπάρξουν πάλι

ως σύμπτωμα του ανέκφραστου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Στον Επόμενο Τόνο

Μετά την τελική υποχώρηση της κίνησης

αναδύεται μία συνέχεια που γεννά απορία

για το πρώτο ρεύμα που κατέλυσε

τη σιωπή του χώρου.


Στον επόμενο τόνο

η αλλαγή χαράζει το πέρασμα

πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνει

η σκέψη να συλλάβει.

Άραγε, τι προηγείται της επίγνωσης;


Σχηματισμοί στηριγμένοι σε σιγουριά

διαλύονται αθόρυβα,

όμως το υπόλειμμα παραμένει ως λεπτή πίεση

επάνω στο ίδιο το πεδίο που τους φιλοξένησε.


Κανένα κέντρο δεν σχηματίζεται

μονάχα μικρές, διάσπαρτες τάσεις

που στηρίζουν τη μορφή

και την εύθραυστη κανονικότητά της.


Παρεμβολές εξωτερικής προέλευσης

πυκνώνουν την εντύπωση πλάνης.


Η πρόθεση ξεθωριάζει,

η επανάληψη διαδέχεται τον εαυτό της.

Η ώθηση και η αντήχηση

αρχίζουν να μπερδεύουν τους ρόλους τους.


Στις κοινά χαραγμένες πορείες

επιβιώνει μια ανεξήγητη συνοχή

ακόμη κι όταν η αδράνεια

έχει γίνει ο μόνος χάρτης.

Το παρόν εκρήγνυται ακαριαία

προλαβαίνοντας τη δική του φθορά.


Στον επόμενο τόνο

η ροή εκτυλίσσεται

και προχωρά με την ίδια αυτοτέλεια

που δεν διαπραγματεύεται τίποτα -

καμία δύναμη δεν αρκεί

για να ανακόψει την πορεία της.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Σταγόνες Σιωπής

Σταγόνες πέφτουν

στο μέτωπο, στα μάτια,

τρυπώνουν από τις ραφές του κρανίου

ψάχνουν το μαλακό σημείο

πίσω από τη γλώσσα.


Στάζουν μέσα στους λοβούς

μεθοδικά,

ακριβώς εκεί που πονάει.


Άλλαξε γνώμη,

σκουριασμένε εγκέφαλε…

μην είσαι τόσο φανατικά βέβαιος

για τόσα λίγα.


Εξάλλου

σε κουράζει να σκέφτεσαι,

ας το κάνουν άλλοι για σένα.

Ο καιρός εργάζεται αθόρυβα

πάνω στον εαυτό

που νόμιζες δικό σου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο Κήπος της Κόκκινης Άνθισης

Ρόδα βαμμένα βαθιά

μέσα σε φως δίχως πηγή

ανασαίνουν ελεύθερα

στην υγρασία.


Ομίχλη σελίδων ανέγγιχτων

διασχίζει κορμούς και μέτωπα

γεμίζει το βλέμμα μου

με εικόνες κόκκινης άνθισης.


Το βήμα μου αφήνεται

πάνω σε χώμα ανεξήγητο

με τις γραμμές του ακόμα νωπές.

Δεν θα αγγίξω,

δεν θα κρίνω.


Αρκεί να παραμείνουν

εκεί, τα ρόδα

μέσα στην ομίχλη

μέσα στο ψύχος

μέσα σε μένα.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Tabula Ficta

Η πλάκα είναι παλιά

μα τα γράμματα νωπά.

Τα χάραξε κάποιος χτες…

ή κάποτε.

Ονομασίες προσεκτικά διαλεγμένες,

ημερομηνίες σαν σκιές

που ήξεραν πού να σταθούν.


Η αφήγηση ρέει

με σύνταξη ακριβή,

η γλώσσα φορεμένη

όπως φοριέται ένα άλλο πρόσωπο.

Ό,τι γράφει το tabula ficta

είναι ψέμα

κατασκευασμένο για ανάγνωση.


Καμία ερώτηση δεν προκύπτει

όταν όλα βρίσκονται

στη θέση τους.


Κι αν τύχει και ρωτήσεις:

ποιος; γιατί; πώς;

Θα στραφούν σε σένα

με ευγένεια,

σχεδόν τρυφερά.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Δεν Είμαι Καλή Στις Λέξεις

Δεν είμαι καλή στις λέξεις.

Γράφονται,

δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Γλιστρούν στο χαρτί,

υπάρχουν πριν τις θελήσω,

τελειώνουν πριν τις καταλάβω.


Θα τις διαβάσεις,

κάποιες θα είναι δικές σου.

Ίσως να γελάσεις με μία,

να πιστέψεις μιαν άλλη,

να αναγνωρίσεις εμένα.


Όταν είσαι εκεί,

χάνεται η σειρά,

πέφτει η φωνή μέσα της.

Γλυκιά η σιωπή

μα και ξένη

όταν κάθε λέξη

υποκλίνεται

στο τίποτα.


Κι όμως, σου γράφω.


Γι’ αυτό λέω

δεν είμαι καλή στις λέξεις.

Μα αυτό δεν σημαίνει

ότι δεν είσαι

σε καθεμία.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Μείνε, Οκτώβρη

Μείνε, Οκτώβρη.

Να ξεβάψει λίγο το φως

να μουλιάσει η μέρα

να με βρει βροχή

εκεί που δεν φαίνομαι.


Ό,τι λάμπει

το είδα να σαπίζει από μέσα

με δόντια λευκά, χαμόγελα μισοφέγγαρα

και λέξεις στρογγυλές

που δεν πέφτουν ποτέ κάτω

μόνο κυλάνε, χωρίς βάρος,

χωρίς αντίκτυπο,

χωρίς δισταγμό για το πού θα πέσουν

ή ποιον θα αγγίξουν με την άκρη τους.


Εσύ φέρε λάσπη,

κι εκείνα τα σιωπηλά απογεύματα

που ό,τι μένει είναι αληθινό

και στάζει.


Σήμερα έμαθα πως η προσποίηση έχει ήλιο

και το φως του

είναι ευγενικό με τους αδιάφορους.


Εγώ μένω στη βροχή σου

να σβήσω το περίγραμμα

να ξεχαστώ

για να σωθώ.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Το Φεγγάρι Δεν Αρκεί

Την τίμησαν με αιωνιότητα,

τοποθέτησαν φεγγάρια

πάνω στο προσκεφάλι της.


Κι όμως,

Έμεινε ασυγκίνητη.

Έμαθε να λάμπει μόνη,

πλέκοντας στο σώμα της

τα γειτονικά αστέρια.


Βλέμμα καθαρό,

με σάρκα ιστορίας

και πνοή αλήθειας.

Είδε σύμβολα σαν θεατής,

μα δεν αγοράστηκε

από κανένα.


Της κρέμασαν το φεγγάρι

και εκείνη έβλεπε

την αδυναμία τους

να σταθούν απέναντί της.


Ομορφιά χωρίς υπενθύμιση,

χωρίς ανάγκη αναγνώρισης.

Αξία καθαρή

χωρίς αποδείξεις,

εντυπωσιάζεται μόνο

από ό,τι της μοιάζει.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Αποσύνθεση

Υποχώρηση γραμμών

φως άφωνο, άνευ κατεύθυνσης.


Μετάθεση ύλης

στο ανεπαίσθητο.


Διάταση χρόνου,

θερμότητα στα όρια του μηδενός.


Αποσύνθεση

και μέσα της,

η διαφάνεια των πάντων.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Κυκλική Ανάπαυση

Η θάλασσα ρέει σαν σκέψη αναπόδεικτη,

μια αδιάκοπη κίνηση που ενώνει το παρόν με το αόριστο

χωρίς να βιάζει, χωρίς να επιμένει

αλλά αφήνοντας τα πάντα να γλιστρούν

μέσα στον αέναο κύκλο της αναπνοής της.


Κάθε κύμα φέρει την υπόμνηση

ότι τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν,

ότι το νερό που σβήνει την ακτή είναι το ίδιο

που φτιάχνει την επόμενη.

Η συνέχεια; Ριζωμένη στη φύση,

σοφία παλαιότερη του αύριο

θυμίζοντας πως η φθορά και η ανανέωση

μοιράζονται το ίδιο πρόσωπο.


Το αεράκι προχωρά ως αγγελιαφόρος της μεταβολής

γλυκαίνει το πέρασμα

διαλύει τις μνήμες σε νέες διαστάσεις ρυθμού,

εκεί όπου το βάρος χάνει τον τόπο του.

όπου το εφήμερο αποκτά ειρήνη.


Έτσι, όποιος στέκεται απέναντι στη θάλασσα

μετατρέπεται σε μέρος του ίδιου ρεύματος.

Η ροή της εδραιώνεται στον πυρήνα

της προέλευσης μέσα στο αμετάβλητο,

εκεί όπου το παρόν αγγίζει το μεταίχμιο του άγνωστου.

Και από εκεί, μία παραίνεση μυστική αρχίζει:

να επιτρέπεις στο πέρασμα να σε αγγίζει

χωρίς να κρατάς τίποτα

χωρίς να οφείλεις να ανακαλύψεις σκοπό,

παρά μόνο να συμφιλιώνεσαι

με την κυκλική ανάπαυση του παντός.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Λύκαινα

Βραβευμένο με Έπαινο στους 40ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης.

«Πρόσεχε, της είπαν,

μην υψώνεις τη φωνή σου,

μη γελάς δυνατά,

μην κοιτάζεις κατάματα».


Μα η νύχτα γέμιζε με βλέμματα,

μάτια γυάλινα,

χαμόγελα με σπασμένα δόντια.


Κάποτε ήταν ελάφι.

Έτρεχε ανάμεσα σε σπίτια με σβηστά φώτα,

ξυπόλυτη πάνω σε πέτρες,

κάτω από ουρανούς που δεν μίλησαν ποτέ.


Κι ύστερα, άγγιξε το αίμα της

με τα δάχτυλά της -

το ζέστανε,

το κράτησε σφιχτά,

το ένιωσε να καίει,

να παίρνει μορφή.


Και τότε, έγιναν τα πόδια της σκιές,

τα δόντια της φεγγάρια,

τα νύχια της σύρθηκαν βαθιά στη γη.


Έτσι γεννήθηκε η λύκαινα.


Περιπλανιέται στα πεζοδρόμια,

στις εισόδους των σπιτιών,

στις πόρτες που δεν άνοιξαν,

στα στόματα που βούιζαν κλειστά.


Δεν φωνάζει πια.

Δαγκώνει.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Τι Νόημα Έχει

Τι νόημα έχει ο χώρος

αν δεν αναδεύεται από βήματα;

Οι επιφάνειες μένουν αδρανείς,

σαν μια θάλασσα χωρίς ορίζοντα.


Τι νόημα έχει η αναπνοή

αν δεν κυκλοφορεί γύρω της παρουσία;

Τότε ο αέρας δεν είναι παρά μηχανισμός,

ένα διάφανο περίβλημα χωρίς γεύση.


Τι νόημα έχουν οι ήχοι

αν δεν συνδέονται με χροιά;

Τότε ο κόσμος ηχεί άτακτα,

χωρίς ρυθμό να τον συγκρατεί.


Τι νόημα έχουν οι αισθήσεις

αν δεν βρίσκουν σημείο να εστιάσουν;

Όταν η αφή δεν αγγίζει,

η όσφρηση δεν μοιράζεται,

η όραση δεν στέκεται στο βλέμμα.


Κάπου ανάμεσα στις λεπτομέρειες,

ένα πρόσωπο αναδύεται.

Η σκέψη το περιβάλλει,

οι μορφές το υπακούν.


Κι έτσι το ερώτημα

επιστρέφει διαρκώς:

Ποιο είναι το βάρος του κόσμου

χωρίς εκείνο το στίγμα

που νοηματοδοτεί;


Ίσως καμία εξήγηση

να μην είναι αρκετή.

Ίσως η ίδια η ύπαρξη

να είναι ένα ερώτημα σε αναμονή.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Ο Ξένος

Ω, εσείς οι ευγενικοί θεατές…

με τα χαμόγελα που δεν προλαβαίνουν να φανούν

και μένουν κλειδωμένα στον αέρα.


Είμαι ο Ξένος.

Το όνομά μου γραμμένο βιαστικά

στο περιθώριο μιας άδειας σελίδας.


Βλέπω στιγμές που μένουν μετέωρες.

Θραύσματα κίνησης.

Βλέμματα σκορπισμένα παντού,

παραδομένα στο κενό.


Η συνέχεια χάνεται πριν ζητηθεί.

Κανείς δεν το θυμάται.


Ω, εσείς οι ευγενικοί θεατές…

κρατήστε τον ρυθμό σας,

εγώ απλώς σημειώνω.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Καλύτερη Προσέγγιση

- Η καλύτερη προσέγγιση…

είπε εκείνος,

και οι λέξεις του κύλησαν αργά.


Εκείνη τον κοίταξε.

Μια στιγμιαία παύση,

ένα αίνιγμα που δεν χρειαζόταν λύση.


- Αυτή είναι;

τον ρώτησε.

Η φωνή της ήρεμη,

το βλέμμα της όμως διέγραφε σπείρες

ξεκλειδώνοντας κάτι που ο ίδιος

προστάτευε με γρίφους.


- Ίσως, ψιθύρισε εκείνος,

κι έστρεψε το βλέμμα αλλού.


Έπειτα έφυγε.

Το βήμα του χάθηκε.


Εκείνη έμεινε

σαν σκιά του χώρου,

με μάτια που ακόμη τον ακολουθούσαν

και με ένα αχνό χαμόγελο

να μετρά αντίστροφα.


Η απάντηση είχε ήδη δοθεί:

η τόλμη.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Χωρίς Δεσμά

Οι μέρες συρρικνώνονται,

οι σκιές επιμηκύνονται

δίχως να ζητούν άδεια.

Ο αέρας φέρει ψήγματα αλλαγής,

λεπτά ίχνη που εγγράφονται

στο δέρμα της ύπαρξης.


Οι εποχές αποσύρονται σιγά,

διαλύονται σε στρώματα,

παραχωρώντας το έδαφος σε κάτι αβέβαιο,

σε μια μετατόπιση που μοιάζει με αναπνοή γης.


Κάθε φθορά ανοίγει ένα κενό,

κάθε κενό προσκαλεί το άγνωστο.

Το άγνωστο μετατρέπεται σε έδαφος

όπου φυτρώνουν νέες λέξεις.



Τι είναι αυτό που επιστρέφει

κάθε φορά που η φύση ξεγυμνώνεται;

Τι κρύβεται στο άδειο περίβλημα

που αφήνουν πίσω τους οι εποχές;


Εκεί, στο μεσοδιάστημα,

εκεί όπου τίποτα έχει ακόμη στερεωθεί,

αναδύεται μια λέξη χωρίς δεσμά,

χωρίς ιδιοκτήτες,

χωρίς περίγραμμα.


Ελευθερία.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Η Γυάλινη Πόρτα

Μια επιφάνεια διάφανη αναστέλλει το βήμα τους,

οι μορφές διαλύονται σε ίριδες φωτός

και το βλέμμα, γυμνό από ονόματα,

γλιστρά επάνω στο ψυχρό γυαλί.


Εκεί, στην άκρη της σιωπής,

φαίνονται ολόκληροι.


Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Πυγολαμπίδα

Κρύπτη φτερών,

γυαλί που αντανακλά το μυστικό.

Απουσία χωρίς εξηγήσεις.

Επιστροφή απροειδοποίητη.


Η ανάσα της κυλά

μέσα από σχισμές σκότους.

Ρυθμοί ιδιωτικοί,

άγνωστοι στο μέτρο της αιωνιότητας.


Η μορφή της θολώνει.

Η παρουσία διαλύεται σε κόκκους αέρα,

απρόσιτη στην αφή,

ασύλληπτη στο περίγραμμα.


Αρκεί η αυτάρκεια.

Η απόλαυση να φλέγεται

χωρίς θεατές.


Η γλώσσα της ελευθερίας

γραμμένη σε σιωπηλά κύματα,

αναγνώσιμη μόνο

από εκείνη.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

Πάντα Σου Ανήκε

Κορίτσι με μαλλιά σαν καταρράκτες,

μην μετράς τις παύσεις

ενός ξένου ρολογιού.

Οι δείκτες είναι γυάλινα φίδια,

δεν αξίζει να ταΐζεις το δηλητήριο τους

με την αναμονή σου.


Η φλόγα σου-

στάχτη που ζητά να γίνει έδαφος.

Και στο έδαφος αυτό

οι σπόροι που κουβαλάς

θα σκίσουν το πέπλο του χρόνου,

θα υψωθούν σε στεφάνι ανθισμένο

που πάντα σου ανήκε.

Τα αγκάθια θα αποσυρθούν μόνα τους,

θα γαζώσουν τα στόματα

που τρέφονται με ειρωνεία,

θα ράψουν σιωπή εκεί όπου νόμιζαν

πως σπέρνουν σκιά.


Κορίτσι από άνθη και πέτρα,

μην λυπάσαι τις προσδοκίες

που η κοινωνία ρίχνει σαν άμμο

πάνω σε φλόγα αναμμένη.

Εσύ είσαι ποτάμι που χαράζει δρόμους,

και το φως σου,

όταν ξεχυθεί αλύγιστο,

θα τυφλώσει όσους παρίσταναν

πως δεν το έβλεπαν.


Το στέμμα σου περιμένει.

Και είναι ήδη δικό σου.

Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου